Obrączka zakładana na palec Panny Młodej

Historia obrączki ślubnej łączy się ze zwyczajem obdarowania wybranki pierścionkiem zaręczynowym, a swoimi początkami sięga starożytnego Egiptu, gdzie wierzono, że kolisty kształt pierścionka jest symbolem nieśmiertelnej miłości. Jednak pierwsza wymiana obrączek pomiędzy narzeczoną a narzeczonym miała miejsce w Rzymie. Gest wykonywany przez parę małżeńską miał być wyrazem wzajemnego powiązania, a pierścionki nie mające początku ani końca byłyby znakiem wieczności i nieskończoności. Ze starożytności możemy się przenieść do początków średniowiecza, gdzie zwyczaj obdarowywania kobiet różnego rodzaju pierścieniami był niezwykle popularny. Rzymska tradycja natomiast  została zaakceptowana przez Kościół i włączona w cykl obrzędu zaślubin. Ówczesne pierścienie były bogate w różnego rodzaju napisy, takie jak:  “Amor” czy “Jam twój, ty moja”, ale  grawerowano też na nich symbole, np. złączone dłonie, co miało oznaczać nierozerwalną miłość. W późniejszych wiekach Włosi obdarowywali kobiety srebrnymi pierścieniami o owalnych kształtach z umieszczonym w nich diamentem, który miał wskazywać na wyższość mężczyzny nad kobietą. Symboliczna dominacja zamknięta w obrączkach obecna jest też w teraźniejszej Grecji. Podczas ceremonii zaślubin pan młody otrzymuje złotą obrączkę, a panna młoda srebrną, co ma informować parę oraz zgromadzonych gości o przyszłej roli kobiety w zawieranym przez nią związku.

Obrączki ślubne

Tradycja związana z wymianą obrączek ma bogatą historię, ale nie jest to jedyny symbol zawarcia małżeństwa pomiędzy wybrankami serca. Od wielu wieków obok wymiany pierścionków funkcjonowały także inne zwyczaje. W dawnej Polsce mężczyzna obwiązywał swoją kobietę pasem wykonywanym z różnych materiałów. Pan młody, oplatając wybrankę kawałkiem szaty brał ją w  za żonę, a węzły znajdujące się na niej miały być metaforą stałości, wierności, więzi i miłości dwojga ludzi. Z podobna tradycją spotkamy się w hinduizmie, gdzie podczas uroczystości zaślubin na ramiona państwa młodych zarzuca się sznur – znak harmonii dusz. W judaizmie symbolem jest obrączka, a w islamie będzie to wiano, które kobieta otrzymuje od męża, tzw. mahr. Wianem może być srebrna obrączka, ale  jej symboliki nie należy utożsamiać ze zwyczajem zakorzenionym w tradycji chrześcijańskiej. Przy tej okazji warto wspomnieć o wspólnotach chrześcijańskich, które traktują ślubne pierścienie, jako pogański wynalazek i nie używają ich podczas ślubu.

Okazuje się, że nie we wszystkich kulturach państwo młodzi wymieniają się obrączkami. Chasydki golą głowy i wkładają na nie peruki lub chustki, a społeczności afrykańskie i południowoamerykańskie korzystają z tatuażu czy piercingu, by oznaczać ich zamężne jednostki. Wiele ludów zmienia pewne, stałe elementy swojego stroju. Dodatki mają pełnić funkcję informacyjną i ukazywać innym, że osoba je zakładająca znajduje się w związku małżeńskim.

Wróćmy jednak do obrączek. Początkowo zakładano je na serdeczny palec lewej ręki, wierząc że dzięki temu miłość pomiędzy partnerami będzie szczera i wieczna.

Obrączki ślubne

Dlaczego to miejsce? Tam znajduje się żyła prowadząca prosto do naszego serca. Pierścionek umieszczony na palcu lewej ręki   miał być pomostem pomiędzy sferą rzeczywistą a duchową. Z czasem jednak zaczęto zakładać go na prawą rękę, choć nie brakuje społeczności, w których praktykuje się noszenie obrączki na serdecznym palcu lewej ręki, np. W Słowenii, Ameryce, Szwecji, Wielkiej Brytanii i we Włoszech W Polsce zakłada się obrączkę na lewą rękę tylko wtedy, gdy .kobieta lub mężczyzna stracą współmałżonków i chcą w ten sposób złożyć hołd zmarłemu parterowi bądź partnerce. Zaskoczy Was zapewne informacja, że obrączki noszą siostry zakonne, które chcą symbolicznie złączyć się z Jezusem Chrystusem oraz świeccy członkowie Opus Dei żyjący w celibacie.

Obrączka to wyjątkowa biżuteria, która przekazywana z rąk do rąk przez pana młodego i panią młodą symbolizuje związek pomiędzy sacrum a profanum. Tkwi w niej magiczna siła i od wieków łączą się z nią różne przesądy. Chrześcijanie wierzą, że uczestnictwo panny młodej podczas przymierzania obrączek jest wskazane, ale jej obecność podczas odbioru pierścionków może przynieść obojgu pecha. Panie nie powinny przymierzać obrączek, które sa własnością innych kobiet, gdyż grozi to rozwiązłością w małżeństwie. Gdy któreś z Państwa młodych upuści obrączkę powinien ja podnieść świadek, świadkowa lub ktokolwiek inny, gdyż próba podniesienia jej przez przyszłą małżonkę lub męża może im przynieść pecha. Obrączka założona na środkowy palec wróży zdradę, a jej częste przymierzanie przed ślubem może przyczynić się do nieszczęścia. Obrączki powinny być gładkie, gdyż tylko takie gwarantują spokojne życie. Muszą być wykonane z trwałego kruszcu, który symbolizuje trwałość w małżeństwie. Świadkowie nie mogą zapomnieć ich zabrać, by oszczędzić państwu młodym wielu niepowodzeń, a państwo młodzi nie powinni pomylić palców, na które będą je wkładać, żeby ustrzec się przed niewiernością partnera.

Nietypowy kształt obrączki ślubnej

Polacy podobnie jak i inne społeczeństwa podążają z duchem czasu nawet w przypadku tradycyjnej ceremonii zaślubin. Wybierają nietypowe formy obrączek, które są  wykonywane z innych niż dotychczas materiałów. Jedną z jej popularnych odmian jest tatuaż na serdecznym palcu prawej ręki, którego nie można zgubić i ciężko usunąć. Dzięki niemu młodzi chcą pokazać jak wielka i trwała jest ich miłość. Nawiązują w ten sposób do tradycji afrykańskich, gdzie tatuaże wchodzą w skład rozległej symboliki obrzędów i popularyzują nowy trend w sferze dotyczącej ślubów. Państwo młodzi rezygnują chętnie z utartych schematów i wybierają nieco odważniejsze wzory. W Internecie pojawiają się obrączki imitujące wtyczki do komputera, śrubkę z nakrętką lub te z odciskami palców państwa młodych. Można tam znaleźć obrączkę, która jest kołem wpisanym w kwadrat czy pierścionki rodem z Pac- Mana.

Jestem przekonana, że każdy z nas znajdzie wymarzoną obrączkę dla siebie i swojego partnera, a chwile spędzone w Kościele czy Urzędzie na długo zapadną w Waszej pamięci.