www.wesello.com

Staropolskie wesele

wesello — Thu, 25 Feb 2010 04:00:58 +0000

Dawne małżeństwa były rodzajem kontraktu zawieranego pomiędzy rodzicami pary młodej, a nie samymi zainteresowanymi. Jeden z etnografów pisał, że “związki małżeńskie z miłości zdarzają się między ludem polskim bardzo rzadko(…)Małżeństwo nie jest zatem związkiem serc, lecz kontraktem obustronnym, podobnie jak kupno i sprzedaż”. Nie ulega wątpliwości, że młodzi pobierali się także ze względu na wiążące ich uczucie, nie mniej jednak jeszcze sto lat temu akt zawarcia małżeństwa wiązał się ze strukturą gospodarczą wsi i miasta.

Rodzina stanowiła siłę gospodarczą, a samo gospodarstwo uznawano za naczelną wartość, decydującą o poziomie egzystencjalnym jej członków. Warunki bytowe, a także ówczesna drabina społeczna zmuszała ludzi do ciągłej pracy. W związku z tym im liczniejsza była rodzina, tym łatwiej żyło się wszystkim domownikom. Jej powiększenie przez przyjęcie synowej czy zięcia przynosiło korzyść całej familii.

Dla rodziców panny młodej ogromne znaczenie miał rozmiar gospodarstwa przyszłego małżonka lub oszczędności, którymi dysponował. Zwracano uwagę na jego zdrowie i charakter, a także zaciągano informacji wśród najbliższych (sąsiadów, rodziny). Kawaler musiał być sytuowany i inteligentny, panna zaś oszczędna i gospodarna. Prócz jej licznych zalet liczyła się także nienaganna opinia, a mniej uroda. Najważniejszy był jednak posag i wyprawa, którym poświęcano najwięcej uwagi w trakcie oświadczyn.

Zamożne wiejskie córy wnosiły w posagu kawał ziemi i oszczędności, biedniejsze zaś krowę, cielaka lub inne zwierzęta domowe. Najmniej zamożne przynosiły ze sobą zboże, słomę i narzędzia rolnicze. Prócz wymienionych, panna młoda musiała zabrać ze sobą rzeczy osobiste oraz pościel. Jeśli, któreś z przyszłych małżonków posiadało jakieś “braki” należało je zrekompensować. Chodziło tu przede wszystkim o różnicę wieku, kalectwo i wczesną utratę dziewictwa. Rozliczano je w kategoriach ekonomicznych, co znaczyło, że należało “uzupełnić niedobory” zwiększonym nakładem finansowym lub oddaniem dodatkowego kawałka ziemi.

W trakcie pertraktacji niejednokrotnie dochodziło do sporów i kłótni, a czasem zerwania zaręczyn. Jeśli to kawaler rezygnował z wybranki, musiał pokryć koszty, przygotowywanego przez rodziców panny młodej przyjęcia. Kiedy dziewczyna zrywała zaręczyny, to wówczas jej rodzice zwracali narzeczonemu pieniądze i oddawali prezenty.

Zawarcie małżeństwa było procesem długotrwałym i obejmowało szereg czynności i działań, którym poddawali się rodzice, krewni,a także sąsiedzi. Zbiór zwyczajów weselnych upodabniał się nieraz do widowiska teatralnego, a ślub był jednym z najważniejszych obrzędów rodzinnych. Poprzedzały go: zwiady, swaty i zaręczyny – zaliczane do tzw, zmówin, a także zdawiny, które oznaczały przygotowania przed najważniejszymi uroczystościami weselnymi. Warto dodać, że bez nich obrzęd tracił na wartości, a gospodarzy spotykały drwiny ze strony zaproszonych gości. Stąd też nawet najbiedniejsi rodzice starali się wyprawić córce huczne przyjęcie, w myśl zasady „postaw się, a zastaw się”. Robili tak, by nie narazić na szwank swojego wizerunku i pozycji społecznej. W związku z tym wesele nie odzwierciedlało sytuacji majątkowej jego organizatorów.

Analizując zagadnienia związane z ówczesnymi zaślubinami nie można pominąć znaczącej roli rodziców w wyborze współmałżonków dla swoich dzieci. Zarówno pan jak i panna młoda wiedzieli, że ich zdanie nie będzie brane pod uwagę, dlatego podporządkowywali się ustalonym prawom. Sprzeciw czy odmowa nie wróżyły niczego dobrego, bowiem oprócz czyhającego zagrożenia staropanieństwem i starokawalerstwem, młodzi tracili poważanie wśród społeczeństwa, więc woleli tego uniknąć. Poza tym syn, sprzeciwiający się woli ojca, mógł narazić się na utratę ojcowizny, a co za tym idzie, pożegnać się z myślą o przyszłym małżeństwie.

Kawaler, który upatrzył sobie odpowiednią kandydatkę na żonę, rozpoczynał starania o nią. Pojawiał się zawsze tam, gdzie mógł ją spotkać. Okazji dostarczały mu tzw. wyskubki, połączone z tańcami, organizowane na zakończenie darcia pierza, Sobótki w Zielone Świątki, a także wesela, na które zapraszano młodych drużbów. Zaloty mogły trwać od kilku do nawet kilkunastu miesięcy. Kawaler zdecydowany na małżeństwo starał się, w sposób niezobowiązujący, o rękę dziewczęcia. Najczęściej konkurował o nią za pomocą pośredników, by dowiedzieć się czy rodzice panny zaakceptowaliby ich związek.

Swat był odpowiedzialny za powodzenie zaręczyn i to on wraz z panem młodym udawał się do domu jego przyszłej wybranki. Wizyta odbywała się zazwyczaj w czwartek, późnym wieczorem, co miało ochronić parę przed złym urokiem i wywróżyć im szczęśliwe małżeństwo. Rozmowa obu stron początkowo była zdawkowa, a sprawy matrymonialne omawiano ogólnikowo. Dopiero pod koniec wizyty zajmowano się konkretami. Goście przypijali wówczas do ojca panny młodej i jeśli ten nie wzbraniał się od alkoholu, oznaczało to, że oferta kawalera została przyjęta. Ciąg dalszy, według Łukasza Gołębiowskiego wyglądał tak: „Po spełnieniu zdrowia swat z niechcenia jakby zapytuje się o córkę; matka ją przywodzi. On wychwalając, że przyjemna i hoża, znajdując że dobra byłaby z niej żona i gospodyni, pełny kubek do wychylenia jej podaje; dziewczyna wzbrania się, wyprasza, wypija nareszcie kilka kropel. Wtenczas życzenia młodzieńca swat oświadcza, prosi o rękę córki. Po niejakim oporze i wahaniu się, dziewczyna zezwala i rodzice; narzeczony daje na zapowiedzi, kupuje wedle upodobania podarunek weselny młoduchnie, albo chustkę na szyję, w którą zawija kilka złotych. Tą chustką swat przy stosownej okazji wiąże ręce państwa młodych. Tak się odbywają zaręczyny.”

Po odbytej ceremonii swat zawierał z rodzicami dziewczyny umowę, która obejmowała wysokość posagu, jego zabezpieczenie majątkowe itp. Zaręczyny były ostatecznym potwierdzeniem małżeńskiego kontraktu i obrzędowym aktem połączenia młodych. Wiązano ich dłonie chustą nad bochnem świeżo wypieczonego chleba, by podzielić go na części i rozdać obecnym w trakcie uroczystości gościom. Po jej zakończeniu pan młody w obecności dwóch drużbów szedł do kościoła i dawał na zapowiedzi, które ogłaszano przez trzy kolejne niedziele podczas nabożeństwa. W tym czasie ustalano skład orszaku, szykowano dekoracje i zapraszano gości. Rodzice panny młodej czuwali nad jadłospisem, opiekunowie pana młodego dbali o trunki.

Wśród uczestników dawnego wesela znajdziemy krewnych, powinowatych obydwu stron, rodziców chrzestnych, a także księdza, organistę i wójta. Ostatnich zapraszał zazwyczaj bogaty gospodarz, biedniejszych bowiem nie było na to stać. Utrwaliła się zresztą pewna niepisana zasada, w myśl której bogaci nie zapraszali biednych, a biedni zamożnych. Kryterium majątkowe było jednym z wiodących, ale nie jedynym. Brano wówczas pod uwagę także cechy charakteru gości, autorytet jakim się cieszą u społeczeństwa, a także zdolności towarzyskie oraz artystyczne, dzięki którym zabawa zyskiwała splendor. Zaproszenia na wesele rozdawała panna młoda i to dwukrotnie, w towarzystwie starszego drużby. Czyniono tak na tydzień przed weselem, a także w noc poprzedzającą ślub. Przedweselne odwiedziny miały kilka znaczeń. Najważniejszym było uzyskanie błogosławieństwa, a tym samym aprobaty dla przyszłego związku. W trakcie wizyty obdarowywano odwiedzanych prezentami, co ukazywało solidarność lokalnej społeczności.

Największa odpowiedzialność za udany przebieg wesela spoczywała na staroście, który organizował orszaki młodych, uczył ich ról, kolejności występowania, a także przestrzegał przez pomyłkami w trakcie obrzędu. Funkcję tę sprawował zazwyczaj starszy i bogaty gospodarz, umiejący kierować ceremonią weselną i najczęściej on pełnił wcześniej rolę swata. Starościną natomiast, zwaną również czepiarką zostawała starsza kobieta, która potrafiła śpiewać i zabawiając zgromadzonych gości. Na parze młodej spoczywał obowiązek wyboru odpowiednich wodzirejów, a także drużbów i druhen, z tą różnicą, że zarówno kawaler jak i panna młoda mogli decydować samodzielnie.

Weselna drużyna składała się z dwóch orszaków – panny i pana młodego – i składała się z kilku par rówieśników. Drużbów wyróżniały chustki przewiązane przez ramię, a także ozdoby i bukieciki z mirtu, druhny zaś nakrycia głowy w postaci wianków lub stroików, zdobionych sztucznymi kwiatami i wstążkami.

Wesele poprzedzał wieczór kawalerski i panieński, podczas którego dokonywano rozplecin warkocza przyszłej żony. Najczęściej ostatni wieczór przed ślubem młodzi spędzali osobno. Pan młody spotykał się z drużbami w swoim domu, hucznie żegnając wolny stan, a panna młoda z druhnami przygotowywała się do wesela. Wiła z dziewczętami wianek i rózgę – symbole płodności i dziewictwa. Wieniec zrobiony był z mirtu, ruty bądź rozmarynu, rózga zaś z gałązek sosny lub świerku. Czasami zdobioną ją też ptasimi piórami, orzechami i świecidełkami. Podczas wieczoru panieńskiego dokonywał się magiczny obrzęd przejścia. W trakcie rozplecin młoda siedziała na dzieży, a obecne przy niej druhny śpiewały pieśni. Wieczór wieńczyła tzw. „dobranocka”, czyli nocne granie kapeli opłaconej przez pana młodego.

Nazajutrz odbywał się ślub, a następnie wesele. Ludność wiejska organizowała je najczęściej zimą lub jesienią, nigdy zaś podczas nasilonych prac polowych. Jesienią było bowiem już po żniwach, a zebrane plony zapewniały przeżycie kilku następnych miesięcy. Z zasobów tych też łatwiej było przygotować jadło na weselny stół i zadowolić przybyłych gości. Staropolskie wesela wyprawiano najczęściej w środę lub w czwartek, by uczestnicy hucznej zabawy mogli wytrzeźwieć do niedzielnej mszy i nie zaniedbywać tym samym chrześcijańskiego obowiązku. W dzień wesela pan młody przybywał pod dom panny młodej i wspólnie wyruszali do kościoła, by uczynić zadość tradycji i zawrzeć związek małżeński.

Pierwszy taniec oraz etykieta na parkiecie

wesello — Wed, 24 Feb 2010 16:00:54 +0000

Ślub i wesele obfitują w wiele elementów szczególnych mających symboliczne znaczenie takich jak złożenie przysięgi małżeńskiej, powitanie chlebem i solą a także pierwszy taniec. Jest to piękny moment dla nowożeńców a także dla gości. Para młoda wstępuje na parkiet i tańczy swój pierwszy taniec jako mąż i żona. Oczy wszystkich skupione są właśnie na nich, a oni zakochani tylko na sobie. Ich dłonie są splecione w uścisku, razem poruszają się po parkiecie, będąc partnerami w tańcu są także partnerami w życiu. Jest to niewątpliwie jedna z najpiękniejszych i najbardziej romantycznych chwil podczas przyjęcia weselnego, ale także wspaniały moment by podziwiać suknię panny młodej oraz zrobić kilka wyjątkowych zdjęć.

Dla niewprawionych tancerzy może być to moment ogromnie stresujący, szczególnie gdy stają samotnie przed ogromną widownią i muszą zmierzyć się z trudnym technicznie tańcem. Dlatego warto zastanowić się nad wyborem odpowiedniej muzyki i zdecydować się na utwór, który młodzi zatańczą z przyjemnością i bez obawy że pomylą kroki. Popularny niegdyś walc jest tańcem tylko na pozór łatwym i wymaga od tancerzy nie tylko znajomości kroków, ale przede wszystkim lekkości i płynności ruchów, która jest wynikiem wielogodzinnych treningów. Decydując się na utwór muzyki współczesnej można wybrać piosenkę, która jest w jakiś sposób związana z parą młodych lub też inny utwór romantyczny, którego tekst odwołuje się lub opowiada wprost o miłości.

Para narzeczonych powinna wybrać utwór jeszcze przed weselem i omówić kwestie tańca z orkiestrą. Tradycyjnie pierwszy taniec ma miejsce po daniu głownym, ale para może wybrać inny moment, który uważa za stosowny. Para młoda może zażyczyć sobie by światła na parkiecie były nieco przygaszone a światło reflektora skupione na nich. Powinni poprosić by zapowiedziano ich taniec, oraz kolejne osoby które dołączą do nich w czasie tańca. Tradycyjnie to właśnie para młoda rozpoczyna taniec, a następnie zapraszają kolejnych członków rodziny – panna młoda tańczy ze swoim ojcem, a pan młody ze swoją matką. Następuje zmiana partnerów, na parket wchodzą ojciec pana młodego oraz matka panny młodej i tańczą ze swoją synową i zięciem, podczas gdy ojciec panny młodej i teściowa łaczą sie w parę i pozostaja na parkiecie. Dalej do tańczących dołączają świadkowie odbijając pannę i pana młodego, a dotychczasowi partnerzy młodej pary formują kolejna parę. Następnie orkiestra lub DJ powinni zaprosić pozostałych gości na parkiet.

W przypadku gdy któryś z rodziców pary młodej nie jest obecny bądź nie żyje, wówczas w roli partnera do tańca może wystąpić inna bliska osoba z rodziny. Może się też zdarzyć, że rodzice jednego lub obojga młodych są rozwiedzeni i nie pozostają ze sobą w relacjach towarzyskich, wówczas zalecana jest daleko posunięta dyplomacja. Młodzi mogą zdecydować się na samotny występ a następnie zaprosić wszystkcih pozostałych gości do tańca.

Pierwszy taniec państwa młodych jest znakiem do rozpoczęcia zabawy

Pierwszy taniec jest początkiem zabawy. Od tego momentu wszyscy goście mogą już stawać na parkiecie. Poświęćmy więc parę słów etykiecie związanej z tańcem. Panowie przybywający z osobami towarzyszącymi powinni rozpocząć zabawę tańcem z partnerką a następnie prosić do tańca inne panie. Tradycyjnie to właśnie panowie proszą panie do tańca, ale obecnie nie stoi nic na przeszkodzie by w znanym sobie towarzystwie również panie inicjowały taniec.

Zabawa jest doskonałą okazją do poznania innych gości, w tym rodziny, przyjaciół i znajomych drugiej strony. Jeżeli prosimy do tańca nieznaną sobie panią, warto się rownież przedstawić i powiedzieć w jakim stopniu jest się spokrewnionym bądź skoligaconym z państwem młodym.

Nie wypada odmówić komuś tańca bez powodu. Można to zrobić tylko wtedy, jeżeli obiecało się już taniec komuś innemu, badź jeżeli musimy koniecznie zrobić sobie przerwę i udać się np. do toalety. Odmowa nigdy nie jest przyjemna, należy więc zawsze umówić się na kolejny taniec np. pierwszy po kolejnej przerwie lub posiłku. Panowie, którym odmówiono nie powinni brać tego personalnie, ale raczej starać się umówić na następny taniec lub po prostu zaprosić partnerkę do tańca jeszcze raz nieco później. Jeżeli pani odmówiła tańca, nie powinna tańczyć go z innym partnerem, chyba że obiecała go wcześniej, w innym przypadku byłoby to nietaktem wobec mężczyzny, któremu odmówiła.

Panowie powinni pamietać także o tym by nie tańczyć tylko z jedną partnerką, nawet jeżeli jest to ich osoba towarzysząca czy żona. Takie monopolizowanie partnerki jest w złym tonie, uniemożliwia bowiem obu partnerom zabawę z innymi gośćmi. Para powinna przetanczyć maksymalnie dwa tańce razem, a następnie zmienić partnerów. Należy także pamietać, że choć to mężczyzna prowadzi w tańcu, powinien on wyczuć intencje partnerki np. co do zwolnienia tempa lub ograniczenia figur jeżeli nie czuje sie ona komfortowo. Należy także powstrzymać wszelkie chęci uczenia kogoś lub korygowania czyichś kroków na parkiecie podczas zabawy. Jeżeli partnerzy reprezentują różne poziomy umiejętności tanecznych należy zawsze dostosować się do możliwości słabszego.

Kiedy już goście znajdą się na parkiecie muszą pamietać o tym, że jest on przestrzenią dla wszystkich tancerzy, stąd należy tańczyć w taki sposób by nie przeszkadzać innym parom. Jeżeli niechcący zderzymy sięz innymi, należy przeprosić i zachować ostrożność by sytuacja się nie powtórzyła. Należy pamiętać także o tym, by nie obwniać partnera bądź partnerki za błąd w tańcu lub przypadkowe nadepnięcie.

Po skończonym tańcu oboje partnerzy powinni sobie podziękować, a następnie partner powinien odprowadzić panią do stołu, i dopiero wówczas poprosić inna damę do tańca.

Z uwagi na innych gości oczywistym jest, że wnoszenie drinków oraz napoi na parkiet jest niewskazane, wylane mogą pobrudzić ubranie innych osób lub przyczynić się do upadku. Również palacze nie są mile widziani wśród tańczących, jeżeli chcemy zapalić papierosa najlepiej zrobić to poza parkietem.

Julita Davies

Poszetka

wesello — Wed, 24 Feb 2010 04:00:47 +0000

Strój pana młodego, podobnie jak suknia panny młodej, powinien być wytworny i elegancki, co znaczy, że bohater ceremonii nie może skrywać się w cieniu przyszłej małżonki i stawiać na bylejakość. Każda część jego garnituru musi spełniać określone kryteria, dlatego zanim poślemy narzeczonego do sklepu, zastanówmy się ile będzie kosztowała nas ta decyzja. Na sklepowych półkach i wieszakach znajdziemy tuziny źle skrojonych marynarek, które zachwycone ekspedientki będą próbowały sprzedać naszemu przyszłemu mężowi. Kobiety wiedzą, że ich wybrańcy nie lubią przesiadywać w domach handlowych i nie będą godzinami wyszukiwać odpowiednich dodatków. Pracownikom natomiast nie zależy na efekcie, ale na ilości sprzedanych produktów, co może nieść ze sobą różne konsekwencje. W związku z tym, każda z nas powinna wziąć sprawy w swoje ręce i wyciągnąć delikwenta za ucho (jeśli zajdzie taka potrzeba), udowadniając mu, że tylko nieliczne garnitury będą podkreślały jego sylwetkę i kryły ewentualne niedostatki. Jeśli nie żałujemy pieniędzy, warto zastanowić się nad zatrudnieniem stylisty, który wprawnym okiem oceni jakość materiałów i wybierze dla naszego ukochanego odpowiedni strój. Wizyta u krawca czy w markowym sklepie powinna poprzedzić naszą, związaną z wyborem sukni ślubnej. Nie można bowiem kupić garnituru, który nie będzie tworzył harmonijnej całości z kreacją panny młodej.

Kiedy wybierzemy już właściwy strój dla narzeczonego, zastanówmy się nad drobiazgami, które choć nie muszą, to mogą zepsuć przygotowania i wpłynąć niekorzystnie na ogólne wrażenia. Garnitury lub smokingi często pozbawione są elementów, które korespondowałyby z suknią ślubną. Często widzimy wytworną kreację panny młodej w zestawie ze skromnym (najczęściej czarnym) lub co gorsza ekstrawaganckim (srebrnym lub grafitowym) garniturem. Takie połączenie gwarantuje stylistyczną katastrofę i ma niewiele wspólnego z elegancją czy szykiem.

Za przykład może posłużyć poszetka, mylona często z brustaszą, dziurką w klapie marynarki, powszechnie zwaną butonierką. Wiele par zapomina o jej istnieniu, choć mogłaby ona odgrywać niebagatelną rolę w dniu ślubu, gdyż za jej pomocą najłatwiej nawiązać do elementów stroju panny młodej. Poszetka to wyraz zapożyczony z języka francuskiego, który oznacza kieszonkę i chusteczkę zarazem. W języku polskim używa się tego słowa na określenie nietypowej chusteczki, bo nie chodzi tu o rodzaj tworzywa służącego do wycierania nosa, ani do okrywania nim głowy. Poszetka to zazwyczaj jedwabny skrawek materiału, który pełni funkcję ozdobną i umieszczany jest w górnej klapie marynarki. Właściwie zamocowana powinna tworzyć 1,5 cm prostokąt bądź nierównoramienny trójkąt. Używanie typowych chusteczek do nosa, wykonanych z bawełny, zamiast jedwabiu jest dużym błędem. Ich rozmiary są bowiem zbyt okazałe i nie mieszczą się w płytkiej i wąskiej kieszonce. Upychanie lub zwijanie zwykłych chusteczek w marynarce niesie ze sobą koszmarny efekt i ukazuje brak znajomości podstawowych zasad savoir-vivre. Podobnie jest z wkładkami do kieszonek, które przypominają swym przeznaczeniem krawaty na gumkę i są wielce niegustowne. Chusteczka powinna być dyskretna i pozbawiona napisów, chyba że ten jest monogramem właściciela.

Elementem ciemnego garnituru, zakładanego w dniu ślubu, powinna być biała poszetka. Będzie ona bowiem kontrastowała z grafitowym odcieniem tkaniny, a także z elementami sukni panny młodej. Stanowi ona także swego rodzaju oprawę garnituru, koresponduje z mankietami koszuli, a także jej kołnierzykiem. W przypadku jasnych garniturów można zdecydować się a kolorową poszetkę. Należy pamiętać jednak, by nie była ona wykonana z materiału, z którego uszyto krawat. Producenci męskiej odzieży proponują klientom takie zestawy, ale szykowny mężczyzna powinien z nich zrezygnować. Jeśli wybierze gotowy produkt okaże się kimś pozbawionym własnego stylu. Projektant nie dba bowiem o powielanie tradycji, a o zasobność własnego portfela. Wykorzystuje skrawki materiału czy tzw. odpadki, co prowadzi do ograniczenia strat magazynu i zwiększenia jego zysków.

Jeśli pan młody zdecyduje się na wybór poszetki zamiast bukietu powinien wybrać barwę, która będzie zbliżona do odcienia krawatu, ale nie identyczna. Dzięki temu stworzy spójną całość i nie okaże się ignorantem. Wzorzyste poszetki nie pasują do ślubnego garnituru, choć należy pamiętać, że można je wykorzystać tylko wtedy, gdy kolor krawatu jest jednolity. Panowie powinni też wiedzieć, że łączenie białej koszuli z modną współcześnie poszetką w kolorze ecru nie sprzyja elegancji. Zestaw taki może sprawiać wrażenie, że chusteczka jest niedoprana lub pożółkła ze starości. Przyszli mężowie powinni także pamiętać, by nie łączyć poszetki z miniaturowym bukietem umieszczonym w klapie marynarki. Należy bezwzględnie przestrzegać tej zasady, w przeciwnym razie, zamiast podziwu spotkamy się z krytyką ze strony najbliższych, szczególnie reprezentantów starszego pokolenia, zaznajomionych z tradycją.

Dawne poszetki były symbolem statusu materialnego ich właściciela. Jedwabne lub lniane wskazywały przynależność stanową i miały swoje praktyczne zastosowanie. Dziś niewiele osób pamięta o ich historii, ale nie zwalnia to mężczyzn od przestrzegania kilku zasad, które decydują o właściwym wyborze poszetki. Chusteczka musi bowiem komponować się z innymi elementami stroju, a w dniu wesela powinna być gustownie dobrana i samodzielnie złożona. Prócz poszetki, każdy mężczyzna (choć niewielu stosuje się do tych zasad savoir-vivre) mieć przy sobie trzy rodzaje chusteczek. Pierwsza z nich, bawełniana w kolorze bieli lub wzorzysta służy do bezpośredniego użytku. Powinna być starannie złożona, po uprzednim wyprasowaniu i umieszczona w lewej kieszeni spodni. Druga, biała znajduje się w prawej, wewnętrznej kieszeni marynarki i jest noszona na wypadek, gdyby dama, z którą przebywamy ubrudziła się lub potrzebowała jej na otarcie łez. Kobieta powinna zwrócić ją mężczyźnie po uprzednim upraniu lub, co zdarza się częściej, zachować na pamiątkę. Trzecia z nich to omawiana poszetka.

Gustownie ubrany mężczyzna będzie świetnym towarzyszem panny młodej. Jego strój, szykowny i elegancki, nie będzie już tłem dla bogatej i drogiej kreacji przyszłej małżonki. Garnitur i suknia będą tworzyły harmonijną całość, co sprawi, że nowożeńcy z zachwytem spojrzą na sesję zdjęciową, an której on i ona będą wyglądać doskonale. Pamiętajmy, by nie powielać błędów innych i przed przystąpieniem do zakupów przeprowadzić mały rekonesans, który umożliwi nam wybór idealnych strojów, odpowiadających naszym możliwościom finansowym, a jednocześnie starannych i szykownych.

Łatwe i charakterystyczne daty na ślub i wesele

wesello — Mon, 25 Jan 2010 06:00:21 +0000

Wszyscy z pewnością pamiętamy jak wielką popularnością cieszyła sie data 07-07-07 wśród nowożeńców i na ile przed trzeba było rezerwować salę, USC, kościół, zespół itd. aby wszystko sie zgrało. Szczególnych, nietypowych, charakterystycznych dat w nadchodzacych latach jest wiele, może nie aż tak łatwych jak 7-7-7 ale również łatwo zapadających w pamięci oraz ładnie prezentujących się na zaproszeniach ślubnych. W tym artykule spróbujemy stworzyć listę takich dat, tak więc będzie on stale uaktualniany i edytowany oraz nowe daty będą dodawane w miarę na bieżąco. Zapraszamy także do sugerowania takich specjalnych dat w komentarzach pod artykułem, postaramy się je również dodawać w miarę możliwości.

Format zapisu daty jaki przyjeliśmy to standardowe dd.mm.rr ewentualnie dd.mm.rrrr, jeśli zastosujemy inny format zapisu daty to będzie to wyszczególnione w jej krótkim opisie.

2010

Luty – 01.02.2010 – data jest lustrzanym odbiciem, dzień i miesiąć to lustrzane odbicie 2010
Maj – 5.5.10 – łatwa do zapamiętania jako że d+m=r
Wrzesień – 8.9.10 – data zapisana w formacie d-m-r, 3 kolejne po sobie rosnące liczby, możliwa jest także wersja malejąca, patrz na listopad 2010 – 12.11.10
Pażdziernik – 10.10.10 – data składająca się z samych 10, można ją też potraktować jako formę zapisu zero-jedynkowego (data ślubu dla informatyków ?)
Listopad – 12.11.10 – sekwencja dd.mm.rr w kolejności malejącej, po roku 2010 będzie możliwa dopiero w 2103

2011

Styczeń - 1.1.11 – krótka czterocyfrowa data składająca się z samych jedynek, chociaż cięzko wyobrazić sobie ślub w Nowy Rok kiedy wszyscy jeszcze pamiętają sylwestrowego kaca
Luty – 11.02.2011 – podobnie jak w roku 2010 jest to lustrzane odbicie dnia i miesiąca
Pażdziernik – 9.10.11 – podobnie jak w roku 2010 jest to sekwencja 3 kolejnych liczb, o ile w roku 2010 możliwa była sekwencja malejąca o tyle w 2011 ułożnie takiej nie jest już możliwe
Listopad – 11.11.11 – data składająca się z samych jedynek, podobna do 07-07-07 chociaż już 11 nie są uważane za tak szczęśliwe liczby jak 7

2012

Luty – 21.02.2012 – lustrzane odbicie dd.mm = rrrr pisany wspak, jako że luty nie może mieć 31 dni nie będzie możliwa aż do 2021 kiedy będzie można ją zapisać w postaci 12.02.2021
Listopad – 10.11.12 – przedostatnia z sekwencji dd.mm.rr w kolejności rosnącej, ostatnią możliwą będzie 11.12.13 w 2013 roku
Grudzień – 12.12.12 – ostatnia z tzw. cyklu urodziny miesiąca, jako że w 2013 już taka nie będzie wystepowała jest to ostatnia szansa przed rokiem 2101 aby móc wykorzystać date której zapis będzie w postaci xy-xy-xy

Love padlocks, czyli kłódki miłości

wesello — Fri, 22 Jan 2010 10:15:37 +0000

Historia miłosnych obrzędów sięga tysiącleci, a i nam współcześni kultywują zwyczaje, mające na celu demonstrowanie uczuć, jakie wiążą dwoje ludzi. Nic więc dziwnego, że tradycja wieszania kłódek na moście cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem, a narzeczeni przyrzekają sobie dozgonną miłość nad rzekami w różnych zakątkach świata.

O genezie zwyczaju wiadomo niewiele, a on sam zdążył już obrosnąć w legendę. W związku z powyższym, jedni szukają jego początków we Włoszech, inni natomiast na Węgrzech czy w Chinach. Jedno jest pewne – mostów miłości z roku na rok przybywa, a zakochani przemierzają setki kilometrów, by za pomocą kłódki przypieczętować swoje uczucie.

Love padlocks "kłodki miłości" na moście Ponte Milvio w Rzymie

Naszą opowieść zacznijmy od Rzymu – wiecznego miasta kochanków i najpiękniejszych wspomnień. Europejska stolica wabi do siebie setki tysięcy turystów, którzy zaczarowani magią starożytnych budowli i gościnnością Włochów, tracą poczucie czasu i żyją w chwilowej iluzji. Zakochani kierują się zwykle w stronę mostu Milvio, symbolizującego wieczną miłość. Tam, wśród innych par, mogą przyrzekać sobie dozgonną wierność, a na jej znak, przyczepić do mostu, barierki czy latarni kłódkę z wygrawerowanymi imionami. Po zmroku, w tym miejscu, można spotkać narzeczonych z całego świata, którzy zamykają uczucie w metalowym przedmiocie, a kluczyk wyrzucają do rwącego Tybru.

Niektórzy badacze twierdzą, że miłosny zwyczaj narodził się we Florencji. Uczniowie ze szkoły Sanità in Costa San Giorgio mieli, wraz z końcem zajęć, zabierać kłódki zamykające ich szafki i zawieszać je na poręczy Ponte Vecchio. Historia o chłopcach z Florencji zainspirowała podobno parę zakochanych, która jako pierwsza zawiesiła „magiczny przedmiot” na moście Milvio. Nie wiadomo na ile prawdziwa jest przytaczana wyżej opowieść, ani kto zapoczątkował popularną tradycję, nie ulega jednak wątpliwości, że kłódka stała się symbolem niezniszczalnej miłości.

Do spopularyzowania zwyczaju wśród Europejczyków przyczynił się także autor bestsellerowej powieści „Trzy metry nad niebem” – Federico Moccia. Opisał w niej historię młodych Włochów, którzy w imię wiecznej miłości zawieszali na moście łańcuchy i kłódki, wrzucając potem klucz do rzeki. Ten gest miał ich zabezpieczać przed rozstaniem i zagwarantować szczęśliwe życie we dwoje. Książka włoskiego pisarza rozeszła się w milionach egzemplarzy, a zafascynowani czytelnicy postanowili odwiedzić starożytne miasto miasto, by jak bohaterowie ich ulubionej powieści, zostawić po sobie ślad i przypieczętować wspólne uczucie.

Niestety, to co miało być wyjątkowe i niewinne stało się niebezpieczne. Pielgrzymujący z Włoch, a wkrótce zagraniczni turyści oraz lokalni pijacy i palacze marihuany przyczynili się do przeciążenia, a w konsekwencji zdemolowania zabytkowej konstrukcji. Sytuacja wkrótce zaczęła wymykać się spod kontroli i zaniepokoiła lokalnych działaczy. Na szczęście dla zakochanych, rządzący ustawili wokół Milvio słupki i łańcuchy, do których można nadal przyczepiać kłódki i kultywować modny zwyczaj.

„Zamki szczęścia” znalazły zwolenników także w Rosji. Zwyczaj rozpowszechniony został tu w latach dziewięćdziesiątych i wypiera znacznie starszy, związany z odwiedzaniem w dniu ślubu miejsc pamięci narodowej. Narzeczeni i nowożeńcy wolą zawieszać metalowe przedmioty na moście niż korzystać z anachronicznego przywileju. Zakochani spotykają się nad rzekami w całej Rosji i przykuwają kłódki do poręczy, latarni i kratownic, klucz wyrzucając do wody. Nasi wschodni sąsiedzi wierzą, że w ten sposób „zatapiają” dawne związki i tylko wybranka czy wybranek mają dostęp do ich serca. Na mostach w całej Rosji wiszą już kilogramy kłódek, z wygrawerowanymi, namalowanymi czy wyrzezanymi nożem inicjałami i wyznaniami. Niektóre z nich są wielkości orzecha, inne zaś przybierają monstrualne kształty – w końcu im większa konstrukcja, tym silniejsze uczucie.

Niestety, podobnie jak we Włoszech tak i w Rosji budowle nie „wytrzymują” ogromnego ciężaru. Władze Moskwy postanowiły więc na jednej z nich – moście Trietiakowskim, umieścić metalowe drzewka, które mają zastępować przeciążone poręcze.

W latach osiemdziesiątych XX wieku miłosny zwyczaj zawędrował do południowego miasteczka Pécs na Węgrzech. Miłośnicy obrzędu zatrzaskiwali kłódki nad żelaznym ogrodzeniem, łączącym meczet z umieszczonymi, w centrum placu, średniowiecznymi katedrami. Wkrótce zostało ono pokryte metalowymi przedmiotami, a turyści i mieszkańcy zaczęli przywieszać kłódki na płotach i rzeźbach, znajdujących się w pozostałej części miasta. Władze lokalne próbowały zniechęcić uczestników zabawy, umieszczając na słupach ogłoszenia i usuwając „znaki ich miłości”. Zakochani nie poddali się jednak i wbrew zakazom rządzących kultywowali rodzący się zwyczaj. Prawdopodobnie dzięki nim zaczęły pojawiać się kłódki na moście Szinva Taras w Miszkolcu, mieście leżącym na północy Węgier.

W Sztokholmie narzeczeni wczepiają dwie kłódki jedna w drugą, grawerując na nich przyrzeczenia swej miłości. Niektórzy z nich twierdzą, że to najlepszy sposób, by wyrazić to, co stanowi esencję ich uczucia. W stolicy Szwecji zakochani mają do wyboru dwa miejsca – most Västerbron i wybudowany w końcu XIX wieku Djurgordsbron.

Na Ukrainie, w Użhorodzie zainteresowani mogą wziąć udział w konkursie na najlepszą „kłódkę zakochanych”. Ma on miejsce w przeddzień Walentynek i cieszy się ogromną popularnością. Zwycięzcy otrzymują bowiem darmową kolację w hotelu „Ungwarski” i mogą przyczepić kłódkę w dowolnym miejscu na poręczy.

W Montevideo, w Urugwaju znajduje się nie most a fontanna, do której można wrzucać „zamki miłości”. Budowla znajduje się przy Avenida 18 de Julio i została opatrzony tablicą, informującą turystów o legendzie związanej z tym miejscem. Napis w języku angielskim brzmi:” The legend of this young fountain tells us that if a lock with the initials of two people in love is placed in it, they will return together to the fountain and their love will be forever locked. “W Tajwanie z kolei rozprzestrzenił się zwyczaj przyczepiania „miłosnych kłódek” do wiaduktu kolejowego, a w Tokio metalowe przedmioty zawieszane są w całym mieście.

Skoro piszemy o miejscach dla zakochanych, nie możemy przeoczyć Ostrowa Tumskiego, który znajduje się we Wrocławiu. Dawna wyspa kleryków obfituje w legendy i niesamowite historie, pobudzające wyobraźnię wielu turystów. Tam znajduje się także Most Zakochanych, zwany inaczej Mostem Westchnień, gdzie kultywuje się prastarą tradycję zatrzaskiwania kłódek z wygrawerowanymi imionami kochanków. Pary wrzucają kluczyk do Odry, co ma symbolizować ich nierozerwalną miłość. Dawniej przyczepiano tu jemiołę, a wrocławscy kawalerowie odwiedzali Ostrów w poszukiwaniu wybranki serca. Miał im w tym pomóc katedralny lew, którego pogłaskanie zwiastowało rychłą miłość.

Od niedawna także poznański Most Jordana okupowany jest przez tubylców i turystów. Do barierki łączącej dzielnicę Śródka z Ostrowem przypięto do tej pory tylko kilka kłódek, ale wszystko wskazuje na to, że tak jak w Rydze, Kijowie, Wilnie, Paryżu i Kolonii z dnia na dzień będzie ich przybywać.

Cały świat obiegło “kłódkowe” szaleństwo, a młodzi chętnie odwiedzają mosty na całym świecie, by uczynić swój związek wyjątkowym. Dzięki temu i podobnym obrzędom umacnia się nasza wiara w miłość, zdolną do przetrwania próby czasu, odporną na zawiłości losu i nierozerwalną, jak kłódka zaczepiona na moście.

Zdjęcie głowne: autor Superbass, Wiki

Pierścionek zaręczynowy

wesello — Tue, 29 Dec 2009 14:00:35 +0000

Znalezienie idealnego pierścionka zaręczynowego jest o wiele łatwiejsze niż znalezienie idealnej partnerki. Zatem panowie, którzy poszukują tego wyjątkowego przedmiotu powinni czerpać z tego przyjemność tymczasem jednak jest dokładnie odwrotnie. Dlaczego? Być może po części dlatego, że nie jest to zwykły prezent, bo będzie noszony przez partnerkę przez całe życie, a dla mężczyzny będzie pierwszym krokiem do porzucenia stanu kawalerskiego.

Pierścionek zaręczynowy to symbol narzyczeństwa i decyzji o związaniu się węzłem małżeńskim. Noszony na czwartym palcu lewej ręki pierścionek to znak, że panna jest już ‘zajęta’ i przygotowuje się do ślubu. W przeszłości pierścionek był też rodzajem zabezpieczenia i oznaką szczerych zamiarów mężczyzny. Dziś jest również powodem dumy narzeczonej, a często także symbolem zamożności wybranka, a to ze względu na wartość pierścionka. W Stanach Zjednoczonych w 70% jest to złoty pierścionek z diamentem, również w Polsce jest on coraz bardziej popularny, choć należy pamiętać, że pierścionek zaręczynowy może być wykonany także z innych metali i z użyciem innych kamieni szlachetnych. Jest to przede wszystkim kwestia gustu oraz zasobności portfela. Oprawiony w złoto lub platynę diament jest bardzo ekskluzywnym wyrobem jubilerskim, a ze względu na wielkość i jakość diamentu jego cena może być bardzo wysoka.

Platynowy pierścionek zaręczynowy z 1.08 karatowym diamentem

Planując zakup pierścionka przyszły narzeczony powinien rozważyć kilka spraw. Przede wszystkim budżet jakim dysponuje. Zakłada sie, że wartość pierścionka nie powinna przekraczać dwóch średnich pensji mężczyzny. Zanim podejmie się ostateczną decyzję warto udać się do kilku sklepów jubilerskich by zapoznać się z ofertą, zastanowić nad wyborem metalu i kamieni. Najczęściej jest to złoto – białe bądź zółte – lub platyna. Tak zwane białe złoto nie występuje w naturze, jest to stop metali – zazwyczaj złota z niklem i cynkiem, czasem także ze srebrem i palladem – o charakterystycznej srebrzysto-szarej barwie. Może być ono poddane rodowaniu czyli pokryciu cieńką warstwą rodu w celu zabezpieczenia i utrwalenia pierścionka. Po jakimś czasie warstwa rodu zostanie starta, pierścionek ulegnie zmatowieniu aczkolwiek barwa metalu pozostanie bez zmian.

Inaczej rzecz sie ma z wyrobami jubilerskimi wykonanymi z żółtego złota i pokrytymi rodem. Z czasem mogą stracić połysk i zmienić barwę na żółtą charakterystyczna dla złota. Warto zatem zapytać o sposób wykonania pierścionka zanim dokonamy zakupu.

Platyna jest rzadkim metalem szlachetnym wykorzystywanym nie tylko w jubilerstwie. Cena platyny jest wyższa niż złota, stąd też wyroby z platyny są o wiele droższe. Białe złoto oraz platyna najpiękniej podkreślają blask diamentu, ale używane są też do oprawy innych kamieni np. szafirów, szmaragdów i rubinów. To właśnie pierścionki z tymi kamieniami są równie czesto kupowane jako zaręczynowe.

Kamienie szlachetne

Diamenty z pewnością należą do najwyższej polki. Rzadkie, niemiernie trwałe, obdarzone niezwykłym pięknem poprzez swą prostotę i czystość są chyba najbardziej pożadanymi kamieniami. Już starożytni wierzyli w ich magiczną moc, a współcześnie są z pewnością marzeniem każdej kobiety.

W przypadku diamentów sprawdza się powiedzenie, że to nie wielkość ma znaczenie, lub raczej nie tylko wielkość.
Wybierając pierścionek z tym kamieniem należy pamiętać o tak zwanych 4C, a wiec pochodzących z języka angielskiego: Carat – karat, Colour – kolor, Clarity – czystość oraz Cut – szlif.

1. Karat to jubilerska jednostka masy równa 0,2 grama używana do określania wielkości kamieni szlachetnych oraz pereł. Im większy i cięższy diament tym wiecej karatów. Kolejne dwa C odnoszą się do fizycznych właściwości kamienia a wiec jego koloru oraz czystości.

2. Kolor W jubilerstwie używa się skali od D do Z do określenia koloru kamieni. Najwyżej cenione są diamenty określane jako białe bezbarwne znajdujące się w przedziale od D do I, kamienie prawie bezbarwne to J-L, a te oznaczone M-R posiadają delikatny żółtawy odcień. Na końcu skali znajdują się diamenty o wyraźnym nasyceniu barwą żółta, brązową lub szarą i klasyfikowane jako S do Z.

Diamenty o innych barwach np. różowe, niebieskie, zielone czy brązowe są niezwykle rzadkie, stąd też bardzo drogie i nie są klasyfikowane według powyższej skali.

3. Czystość – Clarity. Ponieważ diamenty są tworami naturalnymi moga posiadać zanieczyszczenia. W zależności od ilości i miejsca zanieczyszczeń wewnętrznych (tzw. inklucji) i zewnętrznych (skaz) mówimy o czystości diamentu.

Diamenty pozbawione jakichkolwiek zanieczyszczeń wewnętrznych nazywane są lupowo czystymi, występują jednak niezmiernie rzadko i znajdują sie na szczycie listy określane jako IF czyli Internally Fawless (wewnętrznie czyste). VVS1, VVS2 oraz VS1 i VS2 to kamienie z bardzo małymi inkluzjami, podobnież kamienie oznaczone SI1/SI2. Dalej znajdują się diamenty z wyraźnymi mniejszymi lub większymi inkluzjami klasyfikowane jako P1-P2-P3, natomiast kamienie oznaczone jako I1-I2-I3 posiadają zauważalne błędy widoczne gołym okiem.
Należy jednak podkreslić, że w przypadku kamieni oznaczonych od VVS1 do SI2 mówimy o zanieczyszczeniach widocznych jedynie przy 10-ciokrotnym powiększeniu, które nie są zauważalne gołym okiem i nie mają negatywnego wpływu na efekt brylancji. Większość poważnych firm jubilerskich ma wyznaczone standardy i używa jedynie kamieni spełniających ściśle określone wymogi co do koloru i przejrzystości.

4. Szlif - ostatnie C czyli – cut. Dla oka cynika szlif to jedynie kształt jaki został nadany kamieniowi, ale dla oka znawcy to także odpowiednie proporcje, a w tym wysokość, wielkość korony, pawilonu, średnicy tafli, grubość rondysty i wielkość koletu. Błedy symetrii diamentu oraz błędy w polerowaniu mają wpływ na jego wygląd oraz odbicie światła.

Wyróżniamy osiem szlifów kamieni: okrągły, kwadratowy, księżnej, owalny, gruszka, markiza, serce i szmaragdowy. Mianem szlifu brylantowego określa się szlif z okragłą rondystą, posiadający taflę i conajmniej 32 fasetki w części górnej oraz w części dolnej conajmniej 24 fasetki i niekiedy kolet. W języku potocznym brylantami nazywa się zwykle wszystkie oszlifowane diamenty, choć termin ten odnosi się wyłącznie do okrągłych kamieni z powyższym szlifem.

Oszlifowany i wypolerowany diament trafia wreszcie na swoje miejsce w pierścionku. Oprawa kamienia powinna oddawać jego piękno. Najbezpieczniejszą jest tzw. oprawa pełna, która osłania cały brzeg diamentu, ale spotykamy też często prawę szatonową, gdzie kamień spoczywa w łapach z metalu. Ta oprawa sprawia, że kamień jest lepiej widoczny i trafia do niego więcej światła. W przypadku kamieni ułożonych w rzędzie stosuje się często oprawę kanałową, diamenty znajdują się w szynie z metalu, która obejmuje rondystę z dwóch stron.

Wybór oprawy kamienia to kwestia gustu i preferencji narzeczonej. Postarajmy się przyjrzeć biżuterii, którą nosi wybranka, ale także jej garderobie i stylowi bycia. To powinno być dla panów wskazówką czy zdecydować się na białe czy raczej żółte złoto, diament czy inny kamień szlachetny, oprawę bogatą, wiktoriańską czy też minimalizm i współczesny design.

Pierścionek zaręczynowy w czerwonym pudełeczku o kształcie serca

Jeżeli narzeczony planuje zakup pierścionka w tajemnicy przed wybranką musi znać rozmiar palca serdecznego lewej dłoni. Jest to konieczne, gdyż w przypadku wielu pierścionków dokonanie zmian rozmiaru jet niemożliwe lub możliwe jedynie w pewnym małym zakresie. Wymiana całego pierścionka może być niezmiernie kłopotliwa, gdyż w przypadku diamentów trudno będzie znaleźć kamień o takiej samej wielkości, klasie i oprawie. Aby mieć pewność że kupujemy pierścionek w dobrym rozmiarze możemy zabrać do sklepu inny pierścionek ukochanej, a jeżeli to niemożliwe poprosić o dyskretną pomoc jej siostrę, przyjaciółkę bądź matkę.

Aby mieć pewność, że kupujemy pierścionek z metalu dobrej próby, a kamień wysokiej jakości najlepiej udać się do renomowanego salonu jubilerskiego. Fachowcy na pewno będą służyć radą i udzielą wszelkich informacji koniecznych do podjęcia ostatecznej decyzji. Biżuteria z diamentami powinna posiadać certyfikat autentyczności oraz informacje dotyczące wagi kamieni, koloru, czystości oraz szlifu. Do dużych kamieni często dołączane są certyfikaty niezależnych instytutów gemologicznych.

Jeżeli mimo wszystko nie zdecydujemy się na samotny zakup pierścionka i postanowimy to zrobić wspólnie z narzeczoną warto wcześniej odwiedzić salony jubilerskie i zapoznać się z ofertą i cenami. W wybranym salonie można przedyskutować kwestie finansowe i umówić na wspólną już wizytę z narzeczoną. Wówczas prezentowane powinny być już jedynie pierścionki mieszczące się w założonym przez narzeczonego budżecie.

Wybrany pierścionek, już w pudełeczku, powinien trafić do narzeczonego i – jeżeli to możliwe – być włożony na palec ukochanej w momencie ogłaszania zaręczyn rodzicom i najbliższym.

Julita Davies

Muzyka na weselu

wesello — Tue, 15 Dec 2009 06:00:43 +0000

Muzyka ludowa czy ówczesna muzyka biesiadna uważana jest za prymitywną, niemodną, a nawet “obciachową”. Młodzi ludzie stronią od niej jak diabeł od święconej wody, starsi natomiast bawili się na dancingach, wyłącznie przy dźwiękach akordeonu czy skrzypiec.

Folklor stanowi element każdej kultury, wyraża jej pragnienia, odnosi się do zasad moralnych, zawiera pierwiastki tradycji i historii każdego narodu. O jego magicznej mocy dziś się już nie pamięta. Niektóre z utworów pojawiają się okazjonalnie, a inne giną bezpowrotnie w starych śpiewnikach lub zakurzonych półkach.

Współczesna muzyka biesiadna towarzyszy najczęściej uroczystościom weselnym. Znamienne “Kaczuchy” czy “Sokoły” stanowią oprawę muzyczną licznych uroczystości z udziałem państwa młodych. Wówczas, niemal każdy uczestnik zabawy daje się porwać skocznym dźwiękom i w radosnych pląsach wtóruje zaproszonemu zespołowi muzycznemu.

Najpłodniejszy rozwój muzyki ludowej przypada na pierwsze dziesięciolecie po II wojnie światowej. Miało to związek z polityką kulturalną państwa, która proklamowała twórczość dostępną dla szerokiej publiczności. Wybitni kompozytorzy tworzyli utwory, opierając się na ludowych wzorcach. Znani muzycy poszukiwali inspiracji na Mazowszu i Kujawach, co znajduje odzwierciedlanie w tysiącach pieśni, nawiązujących rytmem i żywiołem do popularnych mazurków czy oberków.

Muzyka biesiadna czerpie z muzyki ludowej, a wiele współczesnych zespołów korzysta z bogatego dorobku pozostawionego im przez poprzedników. Zespoły disco-polo, popularne w ubiegłych dekadach częstokroć “odświeżały” dawne pieśni, osadzając je w nowej aranżacji. Członkowie Bayer Full, Milano czy Akcent odwoływali się do starych tradycji, komponując skoczne i wesołe piosenki. Nie miały one większej wartości muzycznej, w przeciwieństwie do współczesnych zespołów folklorystycznych, takich jak Brathanki czy Golec uOrkiestra, ale wpisują się w nurt muzyki biesiadnej – muzyki prymitywnej i “obciachowej”, której dziś nikt nie słucha. Ale kto choć raz przy niej nie zatańczył?

Muzyka biesiadna jest nierozerwalnie związana z uroczystością zaślubin. Niemal każdemu z wesel towarzyszą piosenki znane i śpiewane przez zapraszanych gości. Dzięki nim zapomniane melodie mają szansę przetrwać i stać się przyczynkiem do przedniej zabawy. Nie wstydźmy się zatem, znanych powszechnie, utworów i kultywujmy tradycję, zapraszając na wesele lokalne kapele czy DJ`a z zestawem starych przebojów.

Członek zespołu muzycznego grający na weselu

Decyzja o tym kogo zatrudnić, by umilał gościom czas spędzony na weselu, nie jest łatwa. Zarówno obecność zespołu muzycznego, jak i DJ`a ma swoje wady i zalety. Znana prawda głosi, że dobra muzyka decyduje o powodzeniu wesela, dlatego warto prześledzić wszelkie “za” i “przeciw” przed dokonaniem wyboru.

Zacznijcie od ustalenia budżetu. O jakości wykonania i profesjonalizmie, wybranych przez Was muzyków, będzie decydowała ilość pieniędzy, jakimi dysponujecie. Nie warto oszczędzać na orkiestrze czy DJ`u, bo każdemu z zaproszonych gości zależy na dobrej zabawie. Niektórzy z nich potrafią zadowolić najbardziej wybrednych, a inni zniechęcić do tańca królów parkietu. Doświadczony muzyk, a zarazem wodzirej imprezy to prawdziwy skarb.

Jeśli zdecydujecie się na wynajęcie DJ`a, sprawdźcie, jakim sprzętem dysponuje i czy potrafi podołać trudnemu zadaniu. Zapytajcie o proponowany przez niego repertuar muzyczny i zasięgnijcie porady tych, którzy mieli okazję ocenić jego możliwości. Możecie również sami wybrać się na wesele z udziałem potencjalnego DJ`a i podjąć ostateczną decyzję. Młodzi coraz częściej decydują się na taką formę rekrutacji, gdyż jest najbardziej wiarygodna.

W trakcie wizyty dowiecie się, jakie utwory proponuje DJ i czy wybierana przez niego muzyka trafia w gusta starszych osób, które zawsze goszczą na weselu. Jeśli muzyk przypadnie Wam do gustu, to zaproponujcie mu pracę i koniecznie spiszcie umowę. W niej będą zawarte informacje o tym, ile czasu DJ spędzi na weselu, jakiej kwoty zażądał za wykonanie zadania i czy podejmuje się pełnić funkcję wodzireja wesela. Kontrakt zawarty między Wami pozwoli uniknąć ewentualnych kłopotów, a Wy zyskacie pewność, że DJ pojawi się na organizowanym przez Was weselu.

Poinformujcie DJ`a o stylu muzycznym, jaki preferujecie i zaproponujcie wstępną listę utworów, które miałyby pojawić się na uroczystości. Często bywa tak, że prezenter odtwarzając muzykę z krążków CD, przygrywa dodatkowo na jakimś instrumencie (klawiszach, gitarze). Czasami wodzirejowi towarzyszy solistka śpiewająca w akompaniamencie profesjonalnych podkładów muzycznych. Połączenie elektroniki z pięknym głosem kobiety to ciekawa alternatywa dla lokalnych zespołów, które nie zawsze potrafią zgrać instrumenty do wokalu. Kompetentny prezenter potrafi zadbać o miłą atmosferę podczas wesela, a koszt jego zatrudnienia jest niższy od angażu zespołu muzycznego.

O udanym przyjęciu w towarzystwie wodzireja, w głównej mierze, decyduje jego osobowość. DJ powinien być komunikatywny i kreatywny. Profesjonalistę cechuje duże poczucie humoru, a przy tym elegancja i dynamizm. Prezenter musi mieć dobrą dykcję i dwie garści pomysłów w kieszeni, którymi zaskoczy Was na rozmowie kwalifikacyjnej. Pamiętajmy, że nie każdy posiada zdolności przywódcze i obycie sceniczne. Dobry wodzirej, pełniący tę zaszczytną funkcję, czuje się jak ryba w wodzie i czuwa nad przebiegiem wydarzeń, zabawiając wszystkich gości. Potrafi stworzyć prawdziwe show, dzięki czemu niejedno wesele przechodzi do historii, jako wyjątkowa i huczna uroczystość.

Prezenter ma dużą przewagę nad zespołem muzycznym, a młodzi coraz częściej decydują się na jego zatrudnienie. Nie tylko cena przemawia na jego korzyść. DJ odtwarza oryginalne utwory, a w jego repertuarze odnajdziemy tysiące piosenek. Lokalni grajkowie nie mają tak bogatego zaplecza, a ich aranżacje zawsze odbiegają od pierwowzoru. Poza tym, w ofercie prezenterów znajdziemy dodatkowe atrakcje, takie jak telebimy, dzięki którym można odtwarzać zdjęcia, filmy i karaoke urozmaicające uroczystość.

Dla wielu par obecność kapeli w trakcie przyjęcia weselnego staje się niezbędnym warunkiem udanej zabawy. Nie zawsze zespół muzyczny potrafi podołać oczekiwaniom gości, dlatego zanim zdecydujecie się na wybór konkretnych muzyków, zapoznajcie się z naszymi sugestiami.

Orkiestra weselna, podobnie jak DJ, powinna spełniać oczekiwania gości. Fachowcy są trzeźwi, nie robią zbyt długich przerw pomiędzy kolejnymi utworami i zabawiają gości weselnych. Prezentują szeroki repertuar muzyczny, który nie ogranicza się do kilku prostych akordów. Potrafią odtworzyć piosenki z czołowych miejsc listy przebojów, takie jak: “Konik na biegunach” Urszuli czy “Takie tango” Budki Suflera. Ważne, by zespół wczuwał się w nastroje panujące na sali i dostosowywał styl muzyczny do oczekiwań uczestników zabawy. Niektóre utwory nie nadają się do tańczenia , a zbyt ambitny repertuar może się nie sprawdzić. Profesjonaliści potrafią łączyć elementy tradycyjne z nowoczesnymi, zaspokajając potrzeby wszystkich gości. Poza tym, w ich składzie znajduje się muzyk-wodzirej, który podobnie jak DJ będzie potrafił zaplanować przebieg uroczystości, włącznie z organizacją oczepin.

Niestety, nawet najlepszy prezenter czy zespół może zawieść, jeśli zaproszeni nie będą chcieli się bawić. W związku z powyższym należy zachować proporcję pomiędzy młodszymi, a starszymi gośćmi. Młodzi tryskają energią i chętnie przejmują inicjatywę, zachęcając przy tym pozostałych do wspólnego ucztowania. Starsi natomiast będą chętnie przyglądać się poczynaniom młodych, nakłaniających ich do udziału w konkursach i zapraszających do tańca samotną ciocię czy wujka.

Wesele to huczna uroczystość, dlatego nikt z obecnych nie powinien się nudzić. Wy, jako organizatorzy wesela, powinniście zadbać o odpowiednią oprawę muzyczną i profesjonalnego wodzireja, by wspólnie spędzona noc była jedną z najlepszych i pozostała w pamięci Waszych rodzin na długo po zakończeniu ceremonii.

Świadek

wesello — Sun, 13 Dec 2009 14:00:13 +0000

Współczesna cywilizacja tworzy odrębny model kultury. Kultywuje nowe zwyczaje i obrzędy, zapominając o tradycji. Nowoczesna ceremonia zaślubin, podobnie jak wiele innych świąt czy uroczystości, odbiega od pierwowzoru. Wiele dawnych zasad odchodzi w niepamięć, a te które pozostały, zmieniły znaczenie i stały się “elementem dekoracyjnym” licznych przyjęć.

Młodzi rezygnują z “zakurzonych” i niepraktycznych zwyczajów. Dziś już żadna panna młoda nie ofiarowuje przyszłemu mężowi posagu, a o istnieniu wiana dowiaduje się z opowieści babki. Zaręczyny stały się uroczystością osobistą, a huczne i długie wesela wyprawiane są na wsiach. “Miastowi” wolą odkładać pieniądze na nowe mieszkanie, upojną podróż poślubną lub wymarzony samochód.

Współczesny świadek nie przypomina historycznego drużby, a jego rola i pełnione funkcje ulegają uszczupleniu. Wedle tradycji, już w trakcie zaręczyn, w domu panny młodej pojawiał się młodzieniec z rodzicami i dwoma starszymi gazdami. W trakcie spotkania mężczyzna prosił wybrankę o rękę, a następnie wraz z drużbami udawał się do kościoła, by omówić z księdzem szczegóły dotyczące ślubu.

W noc poprzedzającą ceremonię zaślubin młody, za pośrednictwem drużbów, ofiarowywał wybrance buciki, a ona w towarzystwie druhen, dawała przyszłemu mężowi koszulę. Drużbowie pojawiali się w domu pana młodego także w dniu wesela. Stamtąd wyruszali do druhen, a następnie do mieszkań zaproszonych gości, by wspólnie udać się na zabawę. Uczestnikom towarzyszył zespół muzyczny, a jeden z drużbów śpiewał: ” Zagrajże muzyczko, ale wiedzże komu, prowadzę ja gości z porządnego domu” lub “Zagrajże nam skrzypku, nie żałujże smyczka, Gospodarz zapłaci, bo se sprzedał byczka”. Muzykanci grali dopóty, dopóki nie pojawili się przed domem pana młodego. Wówczas dźwięki smyczków milkły, a goście za pośrednictwem drużbów wchodzili do środka i siadali w wyznaczonych wcześniej miejscach. Świadkowie nakłaniali ich do wspólnego ucztowania, zapraszali do jedzenia i zabawiali rozmową.

W trakcie uroczystości ojciec pana młodego kropił go święconą wodą i udzielał kilku wskazówek dotyczących przyszłego życia. Po udzielonym błogosławieństwie goście formowali orszak i wyruszali do domu panny młodej, gdzie odbywało się wesele. Na przodzie kolumny stał pan młody w towarzystwie dwóch druhen. Za nimi ustawiali się drużbowie w asyście druhen i pozostali uczestnicy zabawy. W drodze do domu weselnego mijali bramy ustrojone kwiatami i zielonymi liśćmi. Zadanie drużby polegało na obdarowaniu zgromadzonych wódką lub koszem słodkości. Ostatnia brama była usytuowana pod domen panny młodej, którą rozwiązywali zaproszeni goście.

Do kościoła przyjeżdżano furmankami, na których zasiadali, w kolejności: panna młoda w asyście dwóch drużbów, pan młody w towarzystwie druhen, pozostali drużbowie i druhny, starości ze starościnami oraz pozostali goście. Tak sformowany orszak wchodził do kościoła, gdzie odbywała się ceremonia zaślubin.

Dzisiejszy świadek dojeżdża do kościoła najnowszej klasy samochodem i nie śpiewa pod domami zaproszonych gości. Nie towarzyszą mu inni drużbowie ani cały zastęp druhen. Przed ołtarzem czy w Urzędzie Stanu Cywilnego znajduje się zaledwie dwóch świadków, którzy towarzyszą parze młodej w trakcie uroczystości.

Współczesny drużba to osoba płci męskiej, najczęściej należy do rodziny pana młodego lub kręgu najbliższych przyjaciół. Świadek pomaga w przygotowaniu ceremonii zaślubin i jest współodpowiedzialny za jej przebieg.

Do zadań świadka należy:

zorganizowanie wieczoru kawalerskiego,
pomoc w przygotowaniu ceremonii ślubnej,
prowadzenie listy prezentów,
strojenie samochodu weselnego,
dostarczenie gościom weselnym alkoholu i napojów,
dbanie o samopoczucie gości w trakcie trwania uroczystości (zapraszanie do wspólnej zabawy, nawiązywanie rozmów),
odbieranie kwiatów i innych prezentów,
pilnowanie, by pan młody nie zapomniał o obrączkach ślubnych,
czuwanie nad kolejnością wydarzeń,
zagwarantowanie gościom transportu,
strojenie samochodu, którym państwo młodzi udadzą się do kościoła lub Urzędu Stanu Cywilnego,
rozliczenie rachunków państwa młodych, gdy Ci będą w trakcie podróży poślubnej,
wzniesienie toastu w trakcie wesela,
wygłoszenie krótkiego przemówienia na cześć państwa młodych.

Wspólne obowiązki drużby i druhny:

świadkowie mogą pomóc w ostatnim etapie przygotowań, tj. przystrojeniu sali, wyborze wiązanek czy zakupie alkoholu i napojów,
drużbowie powinni wspierać państwa młodych podczas przygotowań i ceremonii zaślubin,
powinni zgłosić się, z dowodami osobistymi, do kancelarii parafialnej kościoła w celu zweryfikowania ich danych osobowych,
wspólnie przypinają gościom kotyliony i zapraszają ich do domu weselnego, w którym odbędzie się uroczystość,
uczestniczą i udzielają państwu młodym pomocy w trakcie sesji fotograficznej,
dbają o dobre samopoczucie gości, zarówno dzieci jak i osób starszych,
uczestniczą w oczepinach i zachęcają gości do zabawy. Jeśli istnieje taka konieczność to przygotowują drobne upominki, którymi zostaną obdarowani uczestnicy konkursów,
pomagają sprzątać dom weselny (jeśli nie został zatrudniony wykwalifikowany personel).

Pan młody oraz jego świadek i drużba

Drużbowie mogą służyć radą również w wyborze odpowiedniego garnitury dla pana młodego czy sukni panny młodej. Świadkowie chętnie przejmują inicjatywę i wprawnym okiem doradzają, w których kreacjach przyszłym małżonkom do twarzy, a z jakich najlepiej zrezygnować. Opinia zaufanej osoby powinna ucieszyć niejedną pannę młodą. W końcu w tym szczególnym dniu staje się gwiazdą wieczoru, a oczy zgromadzonych skierowane są tylko ku niej. W związku z powyższym rada, jakiej udzieli świadek czy świadkowa staje się bezcenna. Obecność drużby w trakcie zakupów powinna być obowiązkowa, bowiem pan młody w nich nie uczestniczy, a jego garnitur powinien harmonizować z suknią, jaką wybierze przyszła mężatka.

Dużym zainteresowaniem wśród młodych cieszy się przystrajanie butelek z alkoholem, które będą zdobiły stoły weselne. Aby ułatwić małżonkom zadanie, w ich udekorowaniu mogą pomóc świadkowie. Idealnym materiałem są naklejki weselne z podobiznami narzeczonych, kokardki czy wykonane własnoręcznie ubranka na butelki.

W myśl nowego zwyczaju obdarowuje się gości upominkami, najczęściej pudełkami ze słodkościami, które znajdują się przy nakryciu każdego z zaproszonych. Dodatkowe ręce ułatwią pracę młodym, dlatego pomoc świadków jest mile widziana. Podobnie jest z przygotowywaniem winietek, jeśli młodzi zechcą usadzić gości wedle ustalonego wcześniej schematu .Drużbowie mogą zająć się ich ustawieniem i wypisać na karteczkach imiona i nazwiska uczestników ceremonii.

Kto powinien zostać drużbą pana młodego? Z odpowiedzią na to pytanie od lat borykają się młodzi, którzy nie chcą nikogo skrzywdzić, a u swojego boku widzieliby zaufaną i przedsiębiorczą osobę. Wolą zaproponować drużbowanie staremu przyjacielowi lub koledze z pracy zamiast bratu lub siostrze. Boją się jednak opinii rodziców i reakcji najbliższych, którzy nie staną w tym dniu najbliżej ołtarza. Co zrobić, by zadowolić rodzinę, a jednocześnie nie obawiać się o przebieg ceremonii?

Świadek podający obrączki panu młodemu

Istnieje kilka rozwiązań, o jakich warto pomyśleć podczas planowania ślubu. Jednym z nich jest wybór kilku drużbów i druhen, którzy będą nam towarzyszyli w trakcie uroczystości zaślubin. Zostaną przez nas wyróżnieni specjalnym strojem lub innymi ozdobami, np. takimi samymi przypinkami. Każda z wybranych osób będzie czuła się wyjątkowo, mogąc uczestniczyć w wyjątkowym wydarzeniu, a my pozbędziemy się wyrzutów sumienia.

Jeśli nie zdecydujemy się na orszak weselny, porozmawiajmy z najbliższymi i postarajmy się znaleźć wspólne rozwiązanie. Wytłumaczmy im dlaczego naszym świadkiem zostanie najbliższa przyjaciółka, a nie siostra czy brat. Dzięki szczerej dyskusji uda Wam się osiągnąć consensus i zadowolić zgromadzonych.

Pamiętajcie, że idealny świadek pomoże Wam przetrwać trudne chwile i nie pozwoli martwić się o przebieg uroczystości. Zabawi zaproszonych i zachęci ich do wspólnego ucztowania. Dzięki niemu będziecie mogli czuć się bezpiecznie, a wiele stresujących sytuacji zniknie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Wieczór panieński.

wesello — Wed, 02 Dec 2009 04:00:03 +0000

Tradycja organizowania wieczoru panieńskiego – rodem z XVIII wieku – odeszła już do lamusa. Obecnie chętniej powielamy zachodnie wzorce. Oddajemy się hucznej zabawie w towarzystwie tancerza lub wypożyczamy samochód i z drinkiem w ręku objeżdżamy (oczywiście nie z drinkiem za kierownicą) całe miasto. Ma być kolorowo i bajecznie – w końcu ten dzień ma przypominać Pannie Młodej o nadchodzącym zamążpójściu.

Historyczne wieczory panieńskie odbywały się na dzień przed ślubem i nazywano je “rozplecinami”, co związane było z rytuałem rozplatania warkocza panny młodej przez jej przyszłego męża. Zgromadzone dziewczęta wspólnie wiły wianki i przygotowywały wiązanki dla druhen. Pan Młody zjawiał się w domu wybranki o północy, by mógł samodzielnie rozplątać jej włosy. Dawny zwyczaj nijak ma się do współczesności, co więcej narzeczony nie jest mile widziany na wieczorze panieńskim, a większość z nich odbywa się w nocnym klubie zamiast w domu Panny Młodej.

Organizacją wieczoru panieńskiego powinna zająć się druhna, chyba że Panna Młoda zdecyduje inaczej. Wówczas sama może podjąć wyzwanie i przygotować mini ucztę dla swoich przyjaciółek. Jak powinien wyglądać profesjonalny wieczór panieński i kiedy powinien się odbyć?

Amerykanie wyprawiają przyjęcia zazwyczaj na dzień przed wyznaczoną datą ślubu. W Polsce imprezy odbywają się zazwyczaj na tydzień lub dwa tygodnie przed ceremonią zaślubin. Dobrze zorganizowany wieczór panieński staje się prezentem dla Panny Młodej, dlatego scenariusz zabawy nie musi być jej dobrze znany. Należy ją poinformować o godzinie i miejscu spotkania, ale lepiej nie zdradzać szczegółów dotyczących przyjęcia.

Organizację wieczoru panieńskiego należy zaplanować najpóźniej na dwa tygodnie przed jego rozpoczęciem. Wówczas trzeba skontaktować się z Panną Młodą, by ustalić listę gości i termin przyszłego spotkania. Druhna, po omówieniu szczegółów z gościem honorowym imprezy, powinna wziąć sprawy w swoje ręce i zakasać rękawy, bowiem czeka ją mnóstwo pracy.

Często bywa tak, że miejscem startowym jest mieszkanie Panny Młodej, gdzie zbierają się wszystkie zainteresowane i wspólnie wyruszają w umówione miejsce, takie jak klub dyskotekowy czy pub. Każda z nich ma przy sobie rozpoznawalny atrybut, taki jak koszulka z wydrukowanym imieniem Panny Młodej czy różowe uszy króliczka przyczepione do głowy. Ten nowatorski pomysł rozpowszechnił się w naszym kraju na przestrzeni ostatnich lat i cieszy się dużym zainteresowaniem wśród uczestniczek wieczorów panieńskich.

Stripteaser - jeden z pomysłów na wieczór panieński

Przyjęcia wyprawiane na cześć Panny Młodej powinny obfitować w atrakcje. Jednym z pomysłów jest zaproszenie tancerza, który będzie umilał Wam czas i zabawiał królową imprezy. Pamiętajcie jednak, że nie wszystkie przyszłe mężatki są zadowolone z obecności striptizera na wieczorze panieńskim. Jeśli nie jesteście pewne reakcji Waszej przyjaciółki, zrezygnujcie z tego pomysłu. Zabawa organizowana jest dla przyszłej mężatki, a ona nie powinna nawet przez chwilę czuć się znudzona, a tym bardziej zażenowana.

Każda druhna może dać się ponieść chwili szaleństwa i zrezygnować z nudnego przyjęcia na rzecz wyjątkowej zabawy. Nie musimy powielać utartych schematów, czasem wystarczy kilka dobrych pomysłów, by uatrakcyjnić wieczór panieński. Proponujemy zatem kilka alternatywnych rozwiązań, które pozwolą Wam zerwać z rutyną.

Pierwszym z nich jest wizyta w profesjonalnym zakładzie kosmetycznym lub centrum SPA, gdzie możecie się poddać serii zabiegów upiększających i ujędrniających Wasze sylwetki. Masaż, maseczki i peeling poprawią nastrój, pozwolą się rozluźnić i przygotować do nadchodzącej ceremonii zaślubin. Kosmetyczkę, podobnie jak fryzjerkę można zaprosić do domu i urozmaić wieczór lampka czerwonego wina i relaksującą muzyką.

Do wyboru mamy także piętrowy autobus, elegancką limuzynę czy przyozdobiony balonami tramwaj. Możemy zorganizować profesjonalną sesję zdjęciową, wieczór z wróżbami, karaoke czy kurs tańca erotycznego.

Pidżama party lub przebierane przyjęcie z motywem przewodnim to kolejna propozycja na uatrakcyjnienie wieczoru panieńskiego. Imprezę można zorganizować w domu jednej z uczestniczek lub wybrać się w przebraniach w miasto. Przykładowe pomysły:

postaci z kreskówek: każda z Was wybiera jedną postać znaną z filmów animowanych i przygotowuje kostium, w którym zaprezentuje się koleżankom.
orientalny wieczór obfitujący w potrawy i stroje nawiązujące do tradycji Dalekiego Wschodu.
powrót do przeszłości, czyli impreza w stylu lat 60′, PRL-u, czy Ludwika XVI i antycznych plemion
królowe kiczu: każda z Was przygotowuje zestaw odzieży, w którym każdy z elementów nie pasuje do poprzedniego.

'L for Learning' Przyszła żona na szkoleniu.

Innym, a nie mniej ciekawym pomysłem jest wynajęcie sali w jednym z kin znajdujących się w Waszym mieście. Film oglądany na dużym ekranie wzbudza większe emocje, które dodatkowo będzie podsycać Wasze zgrane towarzystwo. Wieczór można umilić drinkami z palemką i jedzeniem przygotowanym specjalnie na tę okazję.

Ostatnią i najdroższą propozycją jest kilkudniowa podróż do luksusowego hotelu w górach lub nad jeziorem. Mniej zamożnym proponujemy wypad rowerowy lub jednodniową wycieczkę do wybranego przez Was miejsca.

Jak widać możliwości jest wiele, a przebieg uroczystości zależy od Waszej inwencji. Najlepsze są imprezy niespodzianki, ale przy ich organizacji należy zadbać o bezpieczeństwo uczestniczek. Nie zapominajmy o transporcie zaproszonych, szczególnie gdy te mieszkają daleko od miejsca, w którym odbędzie się wieczór panieński.

Mamy nadzieję, że zaprezentowane powyżej pomysły zainspirują Was do organizacji niezwykłego wieczoru panieńskiego, wypełnionego zabawą, śmiechem i niezapomnianymi wspomnieniami. Aby dodatkowo uszczęśliwić Pannę Młodą i podkreślić magię chwili, proponujemy przygotować dla niej kilka drobiazgów. Dzięki nim, przyszła mężatka, na długo po zakończeniu uroczystości będzie myślała o niej ze wzruszeniem.

Jednym z wyjątkowych podarunków jest przygotowany przez uczestniczki album ze zdjęciami. Można tam umieścić dziecięce fotografie Panny Młodej, fotki ze wspólnych wakacji lub wypadu na narty. Kolejnym prezentem jest plakat z wizerunkiem przyszłej mężatki, pod którym umieścicie swoje podpisy. Warto skontaktować się z zaprzyjaźnionym rysownikiem i poprosić o przygotowanie karykatury dla królowej wieczoru. Idealnym podarunkiem jest także pokaz slajdów przedstawiający Wasze wspólne przygody, chwile radości i drobnych szaleństw.

Wiele uczestniczek wieczorów panieńskich decyduje się na zakup prezentów dla Panny Młodej. Oprócz tradycyjnej bielizny i artykułów z sex shopu można obsypać przyszła mężatkę innymi drobiazgami. Wśród ciekawszych znajdują się:

zestaw kosmetyków ujędrniających i pielęgnujących ciało
zestaw olejków eterycznych
kolaż ze zdjęciami
kultowa seria filmów DVD

Wieczór panieński jest ostatnim dniem wolności, swoistym rytuałem przejścia. W związku z powyższym uroczystość zorganizowana przez przyjaciół powinna być radosna, pełna wrażeń i dobrej zabawy. Ten wspaniały wieczór jest czasem wytchnienia dla zapracowanej Panny Młodej i niejednokrotnie jednym z jej najlepszych wspomnień. Nie liczy się ile pieniędzy wydamy na przyjęcie, ani gdzie ono się odbędzie. Ważne, by przyszła mężatka bawiła się świetnie i nigdy nie zapomniała o tym szczególnym dniu.

Tort Weselny

wesello — Tue, 24 Nov 2009 21:00:20 +0000

Tort weselny stanowi współczesną alternatywę dawnego chleba czy słodkiego ciasta, które symbolizowały dostatek i wszelkie dobra. Rodowodu placków weselnych należy szukać w starożytnym Rzymie, gdzie zgodnie z tradycją kruszono je nad głową panny młodej w trakcie uczty weselnej. Kawałki ciasta zbierali zaproszeni goście, by za pomocą rytuału, zapewnić nowożeńcom szczęście i dostatek na nowej drodze życia.

Ciasta i słodkie chleby od pradziejów wiązane były z mityczną magią płodności. Babilończycy, ku czci bogini Isztar, wypiekali słodkości w kształcie męskich i żeńskich narządów płciowych i jedli je, by zapewnić sobie liczne potomstwo. Równie długa jest tradycja placków weselnych, która swój początek bierze z prastarego zwyczaju spożywania świętych potraw przez nowożeńców w trakcie ceremonii ślubnej. W niektórych, starożytnych kulturach zjedzenie magicznego posiłku przez młodą parę oznaczało zawarcie małżeństwa.

Historyczne ciasta były kolorowo przystrajane. Najpopularniejszymi motywami były: cukrowe kupidyny strzelające z łuku prosto do serc; dwa, całujące się gołębie lub gołębie z różami i niezapominajkami w dziobach. Róże do dziś zdobią weselne torty, co ma symbolizować życzenia miłości. Dawne ciasta dekorowano także czekoladą, która pobudzała zmysły i miała zapewniać dostatek. Równie istotny, co ozdoby był kształt weselnego placka. Okrągłe torty sprzyjały rozwojowi duchowości, prostokątne natomiast wróżyły stabilność finansową.

W weselnych ciastach nie mogło zabraknąć owoców i orzechów, dlatego ówczesne placki pieczono z brzoskwiniami lub śliwkami, które miały zapewnić nowożeńcom zdrowie, szczęście i mądrość. Znajdowały się w nich cząstki jabłka – symbolu miłości, malin zwiastujących miłość, jeżyn, które wedle ludowych wierzeń gwarantowały dostatek i idealne współżycie małżeńskie, czy orzechów oznaczających mądrość.

Makiem nadziewano kołacz, zdobiący polskie stoły. Miał być obfity i smaczny, by goście weselni mogli go zjeść jak najwięcej i tym samym zadowolić nowożeńców. Wkrótce makowe ciasto zastąpiono marcepanem, z którego początkowo przygotowywano barokowe figurki i inne dekoracje, zdobiące placki weselne. W XVIII wieku i kołacz, i ciasto marcepanowe zastąpiono tortem, spopularyzowanym przez Bonę Sforzę i Zygmunta Starego.

Dzięki królowi i jego żonie w XVII wieku zrodził się zawód “tortarza” – kucharza, którego specjalnością było wypiekanie tortów. Pierwsze z nich były plackami z masą migdałową, zdobione herbami i monogramami. Przygotowywano je na specjalne okazje, a zajadała się nimi głównie szlachta. Dziś torty królują na każdym weselu i tak jak dawniej bez kołacza, tak współcześnie bez nich, nie może odbyć się żadna ceremonia zaślubin.

Tort stanowi gwóźdź programu każdej, weselnej uroczystości. Do dziś jednak zdarzają się pary, które nie przywiązują uwagi do jego wyglądu. Goście weselni, natomiast z wytchnieniem czekają na tę wyjątkową chwilę, w której państwo młodzi podzielą się z nimi słodką niespodzianką. Tort powinien być zatem kusić smakiem i wyglądem – być zwieńczeniem wszystkich przygotowań.

Tort weselny

Jak wygląda idealny tort weselny? Powinien spełniać kilka kryteriów. Jednym z głównych jest wygląd i smak, celujące w gusta Państwa Młodych. Narzeczeni mogą wybrać tradycyjne rozwiązanie, czyli tort składający się z piramidy krążków z figurkami nowożeńców, umiejscowionymi na czubku deseru lub niestandardowe propozycje. Talent współczesnych cukierników pozwala na wszelakie kombinacje, których celem jest usatysfakcjonowanie klienteli. Wzór możecie wybrać sami lub skorzystać z porady specjalisty. Współczesne zakłady cukiernicze dysponują autorskimi katalogami, wypełnionymi po brzegi najbardziej ekstrawaganckimi pomysłami.

Jednym z najważniejszych elementów każdego tortu jest figurka, która stanowi jego centrum. Wybór odpowiedniej nie powinien zabrać dużo czasu. W ofercie znajdziecie ozdoby imitujące nowożeńców, dwa całujące się gołębie lub złączone serca. O jej wielkości decyduje rozmiar tortu, tzn., że im tort jest większy, tym większa powinna być przedstawiana na nim figurka. Współczesne dekoracje tortu są zabawne i unikatowe, stają się nie tylko jednym z rekwizytów ceremonii weselnej, ale i pamiątką na całe życie, której można używać do świętowania kolejnych rocznic ślubu.

Państwo młodzi powinni zachować umiar przy doborze odpowiedniego smaku tortu. Najpopularniejsze są ciasta o smaku waniliowym, śmietankowym, czekoladowym i truskawkowym, nierzadko ozdabiane owocami i bakaliami. Weselny placek powinien spełniać gusta większości, dlatego cukiernicy odradzają zamawianie ciast z mdławych mas i nadmiarem dodatków, a proponują uniwersalne rozwiązania. Równie ważny, jak smak jest wygląd naszego tortu. W cukierni możemy zamówić torty o różnych kształtach i rozmiarach – jednopiętrowe lub trzypiętrowe, kwadratowe i okrągłe. To jaką decyzję podejmiemy zależy od naszych indywidualnych gustów i ilości uczestników organizowanej przez nas uroczystości. Tort na weselu to prawdziwe zjawisko, dlatego należy zadbać o jego „wizerunek” i wrażenia estetyczne zgromadzonych gości. Wszelkie szaleństwa są mile widziane, bo zaproszeni uwielbiają być zaskakiwani. Cukiernie natomiast prześcigają się w wymyślaniu coraz to nowych wzorów, by zadowolić klientów. Współczesne torty ozdabia się, nie tylko wspomnianymi figurkami, ale różnymi, innymi dekoracjami. Na brzegach kremowego deseru znajdują się kryształki, muszelki czy żywe kwiaty, a nawet fajerwerki, które iskrzą wokół tortu. Styliści radzą, by kolor tortu korespondował z barwą sukni panny młodej, jak i z pozostałymi dekoracjami, znajdującymi się w restauracji. Najmodniejsze odcienie to masy w kolorach brudnego różu, beżu, cappuccino i złamanej bieli.

Figurka państwa młodych (topping) na tort weselny

Krojenie tortu rozpoczyna Pan Młody i podaje pierwszy kawałek swojej żonie. Do niedawna to nowożeńcy kroili uroczyste ciasto, dziś przekazuje się ten obowiązek obsługującym salę kelnerom. Kawałkami tortu nowożeńcy powinni dzielić się z zaproszonymi tuż po głównym posiłku. Jakie korzyści płyną z podawania deseru popołudniu? Goście, kończąc jeść siedzą jeszcze przy stołach, co sprawia, że każdy z nich dostanie obiecaną porcję słodkości. Poza tym zjedzą ją z przyjemnością, bo o tej porze ma się jeszcze ochotę na kawałek tortu. To również świetna okazja, by móc go wszystkim pokazać i przy akompaniamencie muzyki czy świateł zrobić kilka zdjęć. Goście wyglądają wtedy na wypoczętych i szczęśliwych, co znajduje odzwierciedlenie na oglądanych po uroczystości fotografiach. Północ powinno rezerwować się dla innych atrakcji, takich jak oczepiny czy konkursy im towarzyszące. I choć na wielu weselach dzielenie tortem przypada na kilka minut przed dwunastą, to warto zmieniać stereotypy i kierować się zdrowym rozsądkiem w planowaniu ceremonii zaślubin.

Kiedy już wspólnie zdecydujecie, jak powinien wyglądać Wasz tort, to pozostaje jedynie wybór cukiernika. Każde większe miasto może poszczycić się renomowanej klasy zakładami, w których powstają prawdziwe dzieła sztuki. Zastanówcie się zatem, ile pieniędzy chcecie przeznaczyć na jego wykonanie i z wstępnymi ustaleniami wybierzcie się do wybranych przez Was firm. Zapytajcie właścicieli o ceny tortów i porównajcie ich oferty z innymi. Przeważnie jednostką wyceny jest kilogram, ale warto zapytać ile będziecie musieli zapłacić za dekoracje i czy dowóz jest wliczony w cenę.

Wielu doświadczonych cukierników umożliwia degustacje swoich wyrobów. Dzięki niej łatwiej podejmiecie decyzję i będziecie w stanie ocenić możliwości kulinarne Waszego dostawcy. Każda cukiernia posiada własne receptury, dlatego zanim złożycie zamówienie przekonajcie się jak będzie smakował Wasz przyszły tort.

Zamówienie należy złożyć z wyprzedzeniem. Wielu cukierników potrzebuje czasu, by przygotować dla nas weselne ciasto. Dotyczy to w szczególności indywidualnych i skomplikowanych wzorów, dlatego już na dwa miesiące przed ceremonią powinniśmy pomyśleć o wizycie w cukierni.