Rodzina stanowiła siłę gospodarczą, a samo gospodarstwo uznawano za naczelną wartość, decydującą o poziomie egzystencjalnym jej członków. Warunki bytowe, a także ówczesna drabina społeczna zmuszała ludzi do ciągłej pracy. W związku z tym im liczniejsza była rodzina, tym łatwiej żyło się wszystkim domownikom. Jej powiększenie przez przyjęcie synowej czy zięcia przynosiło korzyść całej familii.

Dla rodziców panny młodej ogromne znaczenie miał rozmiar gospodarstwa przyszłego małżonka lub oszczędności, którymi dysponował. Zwracano uwagę na jego zdrowie i charakter, a także zaciągano informacji wśród najbliższych (sąsiadów, rodziny). Kawaler musiał być sytuowany i inteligentny, panna zaś oszczędna i gospodarna. Prócz jej licznych zalet liczyła się także nienaganna opinia, a mniej uroda. Najważniejszy był jednak posag i wyprawa, którym poświęcano najwięcej uwagi w trakcie oświadczyn.

Zamożne wiejskie córy wnosiły w posagu kawał ziemi i oszczędności, biedniejsze zaś krowę, cielaka lub inne zwierzęta domowe. Najmniej zamożne przynosiły ze sobą zboże, słomę i narzędzia rolnicze. Prócz wymienionych, panna młoda musiała zabrać ze sobą rzeczy osobiste oraz pościel. Jeśli, któreś z przyszłych małżonków posiadało jakieś “braki” należało je zrekompensować. Chodziło tu przede wszystkim o różnicę wieku, kalectwo i wczesną utratę dziewictwa. Rozliczano je w kategoriach ekonomicznych, co znaczyło, że należało “uzupełnić niedobory” zwiększonym nakładem finansowym lub oddaniem dodatkowego kawałka ziemi.

W trakcie pertraktacji niejednokrotnie dochodziło do sporów i kłótni, a czasem zerwania zaręczyn. Jeśli to kawaler rezygnował z wybranki, musiał pokryć koszty, przygotowywanego przez rodziców panny młodej przyjęcia. Kiedy dziewczyna zrywała zaręczyny, to wówczas jej rodzice zwracali narzeczonemu pieniądze i oddawali prezenty.

Zawarcie małżeństwa było procesem długotrwałym i obejmowało szereg czynności i działań, którym poddawali się rodzice, krewni,a także sąsiedzi. Zbiór zwyczajów weselnych upodabniał się nieraz do widowiska teatralnego, a ślub był jednym z najważniejszych obrzędów rodzinnych. Poprzedzały go: zwiady, swaty i zaręczyny – zaliczane do tzw, zmówin, a także zdawiny, które oznaczały przygotowania przed najważniejszymi uroczystościami weselnymi. Warto dodać, że bez nich obrzęd tracił na wartości, a gospodarzy spotykały drwiny ze strony zaproszonych gości. Stąd też nawet najbiedniejsi rodzice starali się wyprawić córce huczne przyjęcie, w myśl zasady „postaw się, a zastaw się”. Robili tak, by nie narazić na szwank swojego wizerunku i pozycji społecznej. W związku z tym wesele nie odzwierciedlało sytuacji majątkowej jego organizatorów.

Analizując zagadnienia związane z ówczesnymi zaślubinami nie można pominąć znaczącej roli rodziców w wyborze współmałżonków dla swoich dzieci. Zarówno pan jak i panna młoda wiedzieli, że ich zdanie nie będzie brane pod uwagę, dlatego podporządkowywali się ustalonym prawom. Sprzeciw czy odmowa nie wróżyły niczego dobrego, bowiem oprócz czyhającego zagrożenia staropanieństwem i starokawalerstwem, młodzi tracili poważanie wśród społeczeństwa, więc woleli tego uniknąć. Poza tym syn, sprzeciwiający się woli ojca, mógł narazić się na utratę ojcowizny, a co za tym idzie, pożegnać się z myślą o przyszłym małżeństwie.

Kawaler, który upatrzył sobie odpowiednią kandydatkę na żonę, rozpoczynał starania o nią. Pojawiał się zawsze tam, gdzie mógł ją spotkać. Okazji dostarczały mu tzw. wyskubki, połączone z tańcami, organizowane na zakończenie darcia pierza, Sobótki w Zielone Świątki, a także wesela, na które zapraszano młodych drużbów. Zaloty mogły trwać od kilku do nawet kilkunastu miesięcy. Kawaler zdecydowany na małżeństwo starał się, w sposób niezobowiązujący, o rękę dziewczęcia. Najczęściej konkurował o nią za pomocą pośredników, by dowiedzieć się czy rodzice panny zaakceptowaliby ich związek.

Swat był odpowiedzialny za powodzenie zaręczyn i to on wraz z panem młodym udawał się do domu jego przyszłej wybranki. Wizyta odbywała się zazwyczaj w czwartek, późnym wieczorem, co miało ochronić parę przed złym urokiem i wywróżyć im szczęśliwe małżeństwo. Rozmowa obu stron początkowo była zdawkowa, a sprawy matrymonialne omawiano ogólnikowo. Dopiero pod koniec wizyty zajmowano się konkretami. Goście przypijali wówczas do ojca panny młodej i jeśli ten nie wzbraniał się od alkoholu, oznaczało to, że oferta kawalera została przyjęta. Ciąg dalszy, według Łukasza Gołębiowskiego wyglądał tak: „Po spełnieniu zdrowia swat z niechcenia jakby zapytuje się o córkę; matka ją przywodzi. On wychwalając, że przyjemna i hoża, znajdując że dobra byłaby z niej żona i gospodyni, pełny kubek do wychylenia jej podaje; dziewczyna wzbrania się, wyprasza, wypija nareszcie kilka kropel. Wtenczas życzenia młodzieńca swat oświadcza, prosi o rękę córki. Po niejakim oporze i wahaniu się, dziewczyna zezwala i rodzice; narzeczony daje na zapowiedzi, kupuje wedle upodobania podarunek weselny młoduchnie, albo chustkę na szyję, w którą zawija kilka złotych. Tą chustką swat przy stosownej okazji wiąże ręce państwa młodych. Tak się odbywają zaręczyny.”

Po odbytej ceremonii swat zawierał z rodzicami dziewczyny umowę, która obejmowała wysokość posagu, jego zabezpieczenie majątkowe itp. Zaręczyny były ostatecznym potwierdzeniem małżeńskiego kontraktu i obrzędowym aktem połączenia młodych. Wiązano ich dłonie chustą nad bochnem świeżo wypieczonego chleba, by podzielić go na części i rozdać obecnym w trakcie uroczystości gościom. Po jej zakończeniu pan młody w obecności dwóch drużbów szedł do kościoła i dawał na zapowiedzi, które ogłaszano przez trzy kolejne niedziele podczas nabożeństwa. W tym czasie ustalano skład orszaku, szykowano dekoracje i zapraszano gości. Rodzice panny młodej czuwali nad jadłospisem, opiekunowie pana młodego dbali o trunki.

Wśród uczestników dawnego wesela znajdziemy krewnych, powinowatych obydwu stron, rodziców chrzestnych, a także księdza, organistę i wójta. Ostatnich zapraszał zazwyczaj bogaty gospodarz, biedniejszych bowiem nie było na to stać. Utrwaliła się zresztą pewna niepisana zasada, w myśl której bogaci nie zapraszali biednych, a biedni zamożnych. Kryterium majątkowe było jednym z wiodących, ale nie jedynym. Brano wówczas pod uwagę także cechy charakteru gości,  autorytet jakim się cieszą u społeczeństwa, a także zdolności towarzyskie oraz artystyczne, dzięki którym zabawa zyskiwała splendor. Zaproszenia na wesele rozdawała panna młoda i to dwukrotnie, w towarzystwie starszego drużby. Czyniono tak na tydzień przed weselem, a także w noc poprzedzającą ślub. Przedweselne odwiedziny miały kilka znaczeń. Najważniejszym było uzyskanie błogosławieństwa, a tym samym aprobaty dla przyszłego związku. W trakcie wizyty obdarowywano odwiedzanych prezentami, co ukazywało solidarność lokalnej społeczności.

Największa odpowiedzialność za udany przebieg wesela spoczywała na staroście, który organizował orszaki młodych, uczył ich ról, kolejności występowania, a także przestrzegał przez pomyłkami w trakcie obrzędu. Funkcję tę sprawował zazwyczaj starszy i bogaty gospodarz, umiejący kierować ceremonią weselną i najczęściej on pełnił wcześniej rolę swata. Starościną natomiast, zwaną również czepiarką zostawała starsza kobieta, która potrafiła śpiewać i zabawiając zgromadzonych gości. Na parze młodej spoczywał obowiązek wyboru odpowiednich wodzirejów, a także drużbów i druhen, z tą różnicą, że zarówno kawaler jak i panna młoda mogli decydować samodzielnie.

Weselna drużyna składała się z dwóch orszaków – panny i pana młodego – i składała się z kilku par rówieśników. Drużbów wyróżniały chustki przewiązane przez ramię, a także ozdoby i bukieciki z mirtu, druhny zaś nakrycia głowy w postaci wianków lub stroików, zdobionych sztucznymi kwiatami i wstążkami.

Wesele poprzedzał wieczór kawalerski i panieński, podczas którego dokonywano rozplecin warkocza przyszłej żony. Najczęściej ostatni wieczór przed ślubem młodzi spędzali osobno. Pan młody spotykał się z drużbami w swoim domu, hucznie żegnając wolny stan, a panna młoda z druhnami przygotowywała się do wesela. Wiła z dziewczętami wianek i rózgę – symbole płodności i dziewictwa. Wieniec zrobiony był z mirtu, ruty bądź rozmarynu, rózga zaś z gałązek sosny lub świerku. Czasami zdobioną ją też ptasimi piórami, orzechami i świecidełkami. Podczas wieczoru panieńskiego dokonywał się magiczny obrzęd przejścia. W trakcie rozplecin młoda siedziała na dzieży, a obecne przy niej druhny śpiewały pieśni. Wieczór wieńczyła tzw. „dobranocka”, czyli nocne granie kapeli opłaconej przez pana młodego.

Nazajutrz odbywał się ślub, a następnie wesele. Ludność wiejska organizowała je najczęściej zimą lub jesienią, nigdy zaś podczas nasilonych prac polowych. Jesienią było bowiem już po żniwach, a zebrane plony zapewniały przeżycie kilku następnych miesięcy. Z zasobów tych też łatwiej było przygotować jadło na weselny stół i zadowolić przybyłych gości. Staropolskie wesela wyprawiano najczęściej w środę lub w czwartek, by uczestnicy hucznej zabawy mogli wytrzeźwieć do niedzielnej mszy i nie zaniedbywać tym samym chrześcijańskiego obowiązku. W dzień wesela pan młody przybywał pod dom panny młodej i wspólnie wyruszali do kościoła, by uczynić zadość tradycji i zawrzeć związek małżeński.

]]> http://www.wesello.com/dzienslubu/wesele/staropolskie-wesele/feed/ 0 http://www.wesello.com/dzienslubu/tradycjeizwyczaje/pierwszy-taniec-oraz-etykieta-na-parkiecie/ http://www.wesello.com/dzienslubu/tradycjeizwyczaje/pierwszy-taniec-oraz-etykieta-na-parkiecie/#comments Wed, 24 Feb 2010 16:00:54 +0000 wesello http://www.wesello.com/?p=444 Ślub i wesele obfitują w wiele elementów szczególnych mających symboliczne znaczenie takich jak złożenie przysięgi małżeńskiej, powitanie chlebem i solą a także pierwszy taniec. Jest to piękny moment dla nowożeńców a także dla gości. Para młoda wstępuje na parkiet i tańczy swój pierwszy taniec jako mąż i żona. Oczy wszystkich skupione są właśnie na nich, a oni zakochani tylko na sobie. Ich dłonie są splecione w uścisku, razem poruszają się po parkiecie, będąc partnerami w tańcu są także partnerami w życiu. Jest to niewątpliwie jedna z najpiękniejszych i najbardziej romantycznych chwil podczas przyjęcia weselnego, ale także wspaniały moment by podziwiać suknię panny młodej oraz zrobić kilka wyjątkowych zdjęć.

Dla niewprawionych tancerzy może być to moment ogromnie stresujący, szczególnie gdy stają samotnie przed ogromną widownią i muszą zmierzyć się z trudnym technicznie tańcem. Dlatego warto zastanowić się nad wyborem odpowiedniej muzyki i zdecydować się na utwór, który młodzi zatańczą z przyjemnością i bez obawy że pomylą kroki. Popularny niegdyś walc jest tańcem tylko na pozór łatwym i wymaga od tancerzy nie tylko znajomości kroków, ale przede wszystkim lekkości i płynności ruchów, która jest wynikiem wielogodzinnych treningów. Decydując się na utwór muzyki współczesnej można wybrać piosenkę, która jest w jakiś sposób związana z parą młodych lub też inny utwór romantyczny, którego tekst odwołuje się lub opowiada wprost o miłości.

Para narzeczonych powinna wybrać utwór jeszcze przed weselem i omówić kwestie tańca z orkiestrą. Tradycyjnie pierwszy taniec ma miejsce po daniu głownym, ale para może wybrać inny moment, który uważa za stosowny. Para młoda może zażyczyć sobie by światła na parkiecie były nieco przygaszone a światło reflektora skupione na nich. Powinni poprosić by zapowiedziano ich taniec, oraz kolejne osoby które dołączą do nich w czasie tańca. Tradycyjnie to właśnie para młoda rozpoczyna taniec, a następnie zapraszają kolejnych członków rodziny – panna młoda tańczy ze swoim ojcem, a pan młody ze swoją matką. Następuje zmiana partnerów, na parket wchodzą ojciec pana młodego oraz matka panny młodej i tańczą ze swoją synową i zięciem, podczas gdy ojciec panny młodej i teściowa łaczą sie w parę i pozostaja na parkiecie. Dalej do tańczących dołączają świadkowie odbijając pannę i pana młodego, a dotychczasowi partnerzy młodej pary formują kolejna parę. Następnie orkiestra lub DJ powinni zaprosić pozostałych gości na parkiet.

W przypadku gdy któryś z rodziców pary młodej nie jest obecny bądź nie żyje, wówczas w roli partnera do tańca może wystąpić inna bliska osoba z rodziny. Może się też zdarzyć, że rodzice jednego lub obojga młodych są rozwiedzeni i nie pozostają ze sobą w relacjach towarzyskich, wówczas zalecana jest daleko posunięta dyplomacja. Młodzi mogą zdecydować się na samotny występ a następnie zaprosić wszystkcih pozostałych gości do tańca.

Pierwszy taniec państwa młodych jest znakiem do rozpoczęcia zabawy

Pierwszy taniec jest początkiem zabawy. Od tego momentu wszyscy goście mogą już stawać na parkiecie. Poświęćmy więc parę słów etykiecie związanej z tańcem. Panowie przybywający z osobami towarzyszącymi powinni rozpocząć zabawę tańcem z partnerką a następnie prosić do tańca inne panie. Tradycyjnie to właśnie panowie proszą panie do tańca, ale obecnie nie stoi nic na przeszkodzie by w znanym sobie towarzystwie również panie inicjowały taniec.

Zabawa jest doskonałą okazją do poznania innych gości, w tym rodziny, przyjaciół i znajomych drugiej strony. Jeżeli prosimy do tańca nieznaną sobie panią, warto się rownież przedstawić i powiedzieć w jakim stopniu jest się spokrewnionym bądź skoligaconym z państwem młodym.

Nie wypada odmówić komuś tańca bez powodu. Można to zrobić tylko wtedy, jeżeli obiecało się już taniec komuś innemu, badź jeżeli musimy koniecznie zrobić sobie przerwę i udać się np. do toalety. Odmowa nigdy nie jest przyjemna, należy więc zawsze umówić się na kolejny taniec np. pierwszy po kolejnej przerwie lub posiłku. Panowie, którym odmówiono nie powinni brać tego personalnie, ale raczej starać się umówić na następny taniec lub po prostu zaprosić partnerkę do tańca jeszcze raz nieco później. Jeżeli pani odmówiła tańca, nie powinna tańczyć go z innym partnerem, chyba że obiecała go wcześniej, w innym przypadku byłoby to nietaktem wobec mężczyzny, któremu odmówiła.

Panowie powinni pamietać także o tym by nie tańczyć tylko z jedną partnerką, nawet jeżeli jest to ich osoba towarzysząca czy żona. Takie monopolizowanie partnerki jest w złym tonie, uniemożliwia bowiem obu partnerom zabawę z innymi gośćmi. Para powinna przetanczyć maksymalnie dwa tańce razem, a następnie zmienić partnerów. Należy także pamietać, że choć to mężczyzna prowadzi w tańcu, powinien on wyczuć intencje partnerki np. co do zwolnienia tempa lub ograniczenia figur jeżeli nie czuje sie ona komfortowo. Należy także powstrzymać wszelkie chęci uczenia kogoś lub korygowania czyichś kroków na parkiecie podczas zabawy. Jeżeli partnerzy reprezentują różne poziomy umiejętności tanecznych należy zawsze dostosować się do możliwości słabszego.

Kiedy już goście znajdą się na parkiecie muszą pamietać o tym, że jest on przestrzenią dla wszystkich tancerzy, stąd należy tańczyć w taki sposób by nie przeszkadzać innym parom. Jeżeli niechcący zderzymy sięz innymi, należy przeprosić i zachować ostrożność by sytuacja się nie powtórzyła. Należy pamiętać także o tym, by nie obwniać partnera bądź partnerki za błąd w tańcu lub przypadkowe nadepnięcie.

Po skończonym tańcu oboje partnerzy powinni sobie podziękować, a następnie partner powinien odprowadzić panią do stołu, i dopiero wówczas poprosić inna damę do tańca.

Z uwagi na innych gości oczywistym jest, że wnoszenie drinków oraz napoi na parkiet jest niewskazane, wylane mogą pobrudzić ubranie innych osób lub przyczynić się do upadku. Również palacze nie są mile widziani wśród tańczących, jeżeli chcemy zapalić papierosa najlepiej zrobić to poza parkietem.

Julita Davies

]]> http://www.wesello.com/dzienslubu/tradycjeizwyczaje/pierwszy-taniec-oraz-etykieta-na-parkiecie/feed/ 0 http://www.wesello.com/przedslubneabc/zespoldj/muzyka-na-weselu/ http://www.wesello.com/przedslubneabc/zespoldj/muzyka-na-weselu/#comments Tue, 15 Dec 2009 06:00:43 +0000 wesello http://www.wesello.com/?p=373 Muzyka ludowa czy ówczesna muzyka biesiadna uważana jest za prymitywną, niemodną, a nawet “obciachową”. Młodzi ludzie stronią od niej jak diabeł od święconej wody, starsi natomiast bawili się na dancingach, wyłącznie przy dźwiękach akordeonu czy skrzypiec.

Folklor stanowi element każdej kultury, wyraża jej pragnienia, odnosi się do zasad moralnych, zawiera pierwiastki tradycji i historii każdego narodu. O jego magicznej mocy dziś się już nie pamięta. Niektóre z utworów pojawiają się okazjonalnie, a inne giną bezpowrotnie w starych śpiewnikach lub zakurzonych półkach.

Współczesna muzyka biesiadna towarzyszy najczęściej uroczystościom weselnym. Znamienne “Kaczuchy” czy “Sokoły” stanowią oprawę muzyczną licznych uroczystości z udziałem państwa młodych. Wówczas, niemal każdy uczestnik zabawy daje się porwać skocznym dźwiękom i w radosnych pląsach wtóruje zaproszonemu zespołowi muzycznemu.

Najpłodniejszy rozwój muzyki ludowej przypada na pierwsze dziesięciolecie po II wojnie światowej. Miało to związek z polityką kulturalną państwa, która proklamowała twórczość dostępną dla szerokiej publiczności. Wybitni kompozytorzy tworzyli utwory, opierając się na ludowych wzorcach. Znani muzycy poszukiwali inspiracji na Mazowszu i Kujawach, co znajduje odzwierciedlanie w tysiącach pieśni, nawiązujących rytmem i żywiołem do popularnych mazurków czy oberków.

Muzyka biesiadna czerpie z muzyki ludowej, a wiele współczesnych zespołów korzysta z bogatego dorobku pozostawionego im przez poprzedników. Zespoły disco-polo, popularne w ubiegłych dekadach częstokroć “odświeżały” dawne pieśni, osadzając je w nowej aranżacji. Członkowie Bayer Full, Milano czy Akcent odwoływali się do starych tradycji, komponując skoczne i wesołe piosenki. Nie miały one większej wartości muzycznej, w przeciwieństwie do współczesnych zespołów folklorystycznych, takich jak Brathanki czy Golec uOrkiestra, ale wpisują się w nurt muzyki biesiadnej – muzyki prymitywnej i “obciachowej”, której dziś nikt nie słucha. Ale kto choć raz przy niej nie zatańczył?

Muzyka biesiadna jest nierozerwalnie związana z uroczystością zaślubin. Niemal każdemu z wesel towarzyszą piosenki znane i śpiewane przez zapraszanych gości. Dzięki nim zapomniane melodie mają szansę przetrwać i stać się przyczynkiem do przedniej zabawy. Nie wstydźmy się zatem, znanych powszechnie, utworów i kultywujmy tradycję, zapraszając na wesele lokalne kapele czy DJ`a z zestawem starych przebojów.

Członek zespołu muzycznego grający na weselu

Decyzja o tym kogo zatrudnić, by umilał gościom czas spędzony na weselu, nie jest łatwa. Zarówno obecność zespołu muzycznego, jak i DJ`a ma swoje wady i zalety. Znana prawda głosi, że dobra muzyka decyduje o powodzeniu wesela, dlatego warto prześledzić wszelkie “za” i “przeciw” przed dokonaniem wyboru.

Zacznijcie od ustalenia budżetu. O jakości wykonania i profesjonalizmie, wybranych przez Was muzyków, będzie decydowała ilość pieniędzy, jakimi dysponujecie. Nie warto oszczędzać na orkiestrze czy DJ`u, bo każdemu z zaproszonych gości zależy na dobrej zabawie. Niektórzy z nich potrafią zadowolić najbardziej wybrednych, a inni zniechęcić do tańca królów parkietu. Doświadczony muzyk, a zarazem wodzirej imprezy to prawdziwy skarb.

Jeśli zdecydujecie się na wynajęcie DJ`a, sprawdźcie, jakim sprzętem dysponuje i czy potrafi podołać trudnemu zadaniu. Zapytajcie o proponowany przez niego repertuar muzyczny i zasięgnijcie porady tych, którzy mieli okazję ocenić jego możliwości. Możecie również sami wybrać się na wesele z udziałem potencjalnego DJ`a i podjąć ostateczną decyzję. Młodzi coraz częściej decydują się na taką formę rekrutacji, gdyż jest najbardziej wiarygodna.

W trakcie wizyty dowiecie się, jakie utwory proponuje DJ i czy wybierana przez niego muzyka trafia w gusta starszych osób, które zawsze goszczą na weselu. Jeśli muzyk przypadnie Wam do gustu, to zaproponujcie mu pracę i koniecznie spiszcie umowę. W niej będą zawarte informacje o tym, ile czasu DJ spędzi na weselu, jakiej kwoty zażądał za wykonanie zadania i czy podejmuje się pełnić funkcję wodzireja wesela. Kontrakt zawarty między Wami pozwoli uniknąć ewentualnych kłopotów, a Wy zyskacie pewność, że DJ pojawi się na organizowanym przez Was weselu.

Poinformujcie DJ`a o stylu muzycznym, jaki preferujecie i zaproponujcie wstępną listę utworów, które miałyby pojawić się na uroczystości. Często bywa tak, że prezenter odtwarzając muzykę z krążków CD, przygrywa dodatkowo na jakimś instrumencie (klawiszach, gitarze). Czasami wodzirejowi towarzyszy solistka śpiewająca w akompaniamencie profesjonalnych podkładów muzycznych. Połączenie elektroniki z pięknym głosem kobiety to ciekawa alternatywa dla lokalnych zespołów, które nie zawsze potrafią zgrać instrumenty do wokalu. Kompetentny prezenter potrafi zadbać o miłą atmosferę podczas wesela, a koszt jego zatrudnienia jest niższy od angażu zespołu muzycznego.

O udanym przyjęciu w towarzystwie wodzireja, w głównej mierze, decyduje jego osobowość. DJ powinien być komunikatywny i kreatywny. Profesjonalistę cechuje duże poczucie humoru, a przy tym elegancja i dynamizm. Prezenter musi mieć dobrą dykcję i dwie garści pomysłów w kieszeni, którymi zaskoczy Was na rozmowie kwalifikacyjnej. Pamiętajmy, że nie każdy posiada zdolności przywódcze i obycie sceniczne. Dobry wodzirej, pełniący tę zaszczytną funkcję, czuje się jak ryba w wodzie i czuwa nad przebiegiem wydarzeń, zabawiając wszystkich gości. Potrafi stworzyć prawdziwe show, dzięki czemu niejedno wesele przechodzi do historii, jako wyjątkowa i huczna uroczystość.

Prezenter ma dużą przewagę nad zespołem muzycznym, a młodzi coraz częściej decydują się na jego zatrudnienie. Nie tylko cena przemawia na jego korzyść. DJ odtwarza oryginalne utwory, a w jego repertuarze odnajdziemy tysiące piosenek. Lokalni grajkowie nie mają tak bogatego zaplecza, a ich aranżacje zawsze odbiegają od pierwowzoru. Poza tym, w ofercie prezenterów znajdziemy dodatkowe atrakcje, takie jak telebimy, dzięki którym można odtwarzać zdjęcia, filmy i karaoke urozmaicające uroczystość.

Dla wielu par obecność kapeli w trakcie przyjęcia weselnego staje się niezbędnym warunkiem udanej zabawy. Nie zawsze zespół muzyczny potrafi podołać oczekiwaniom gości, dlatego zanim zdecydujecie się na wybór konkretnych muzyków, zapoznajcie się z naszymi sugestiami.

Orkiestra weselna, podobnie jak DJ, powinna spełniać oczekiwania gości. Fachowcy są trzeźwi, nie robią zbyt długich przerw pomiędzy kolejnymi utworami i zabawiają gości weselnych. Prezentują szeroki repertuar muzyczny, który nie ogranicza się do kilku prostych akordów. Potrafią odtworzyć piosenki z czołowych miejsc listy przebojów, takie jak: “Konik na biegunach” Urszuli czy “Takie tango” Budki Suflera. Ważne, by zespół wczuwał się w nastroje panujące na sali i dostosowywał styl muzyczny do oczekiwań uczestników zabawy. Niektóre utwory nie nadają się do tańczenia , a zbyt ambitny repertuar może się nie sprawdzić. Profesjonaliści potrafią łączyć elementy tradycyjne z nowoczesnymi, zaspokajając potrzeby wszystkich gości. Poza tym, w ich składzie znajduje się muzyk-wodzirej, który podobnie jak DJ będzie potrafił zaplanować przebieg uroczystości, włącznie z organizacją oczepin.

Niestety, nawet najlepszy prezenter czy zespół może zawieść, jeśli zaproszeni nie będą chcieli się bawić. W związku z powyższym należy zachować proporcję pomiędzy młodszymi, a starszymi gośćmi. Młodzi tryskają energią i chętnie przejmują inicjatywę, zachęcając przy tym pozostałych do wspólnego ucztowania. Starsi natomiast będą chętnie przyglądać się poczynaniom młodych, nakłaniających ich do udziału w konkursach i zapraszających do tańca samotną ciocię czy wujka.

Wesele to huczna uroczystość, dlatego nikt z obecnych nie powinien się nudzić. Wy, jako organizatorzy wesela, powinniście zadbać o odpowiednią oprawę muzyczną i profesjonalnego wodzireja, by wspólnie spędzona noc była jedną z najlepszych i pozostała w pamięci Waszych rodzin na długo po zakończeniu ceremonii.

]]> http://www.wesello.com/przedslubneabc/zespoldj/muzyka-na-weselu/feed/ 0 http://www.wesello.com/dzienslubu/tortweselny/tort-weselny/ http://www.wesello.com/dzienslubu/tortweselny/tort-weselny/#comments Tue, 24 Nov 2009 21:00:20 +0000 wesello http://www.wesello.com/?p=324 Tort weselny stanowi współczesną alternatywę dawnego chleba czy słodkiego ciasta, które symbolizowały dostatek i wszelkie dobra. Rodowodu placków weselnych należy szukać w starożytnym Rzymie, gdzie zgodnie z tradycją kruszono je nad głową panny młodej w trakcie uczty weselnej. Kawałki ciasta zbierali zaproszeni goście, by za pomocą rytuału, zapewnić nowożeńcom szczęście i dostatek na nowej drodze życia.

Ciasta i słodkie chleby od pradziejów wiązane były z mityczną magią płodności. Babilończycy, ku czci bogini Isztar, wypiekali słodkości w kształcie męskich i żeńskich narządów płciowych i jedli je, by zapewnić sobie liczne potomstwo. Równie długa jest tradycja placków weselnych, która swój początek bierze z prastarego zwyczaju spożywania świętych potraw przez nowożeńców w trakcie ceremonii ślubnej. W niektórych, starożytnych kulturach zjedzenie magicznego posiłku przez młodą parę oznaczało zawarcie małżeństwa.

Historyczne ciasta były kolorowo przystrajane. Najpopularniejszymi motywami były: cukrowe kupidyny strzelające z łuku prosto do serc; dwa, całujące się gołębie lub gołębie z różami i niezapominajkami w dziobach. Róże do dziś zdobią weselne torty, co ma symbolizować życzenia miłości. Dawne ciasta dekorowano także czekoladą, która pobudzała zmysły i miała zapewniać dostatek. Równie istotny, co ozdoby był kształt weselnego placka. Okrągłe torty sprzyjały rozwojowi duchowości, prostokątne natomiast wróżyły stabilność finansową.

W weselnych ciastach nie mogło zabraknąć owoców i orzechów, dlatego ówczesne placki pieczono z brzoskwiniami lub śliwkami, które miały zapewnić nowożeńcom zdrowie, szczęście i mądrość. Znajdowały się w nich cząstki jabłka – symbolu miłości, malin zwiastujących miłość, jeżyn, które wedle ludowych wierzeń gwarantowały dostatek i idealne współżycie małżeńskie, czy orzechów oznaczających mądrość.

Makiem nadziewano kołacz, zdobiący polskie stoły. Miał być obfity i smaczny, by goście weselni mogli go zjeść jak najwięcej i tym samym zadowolić nowożeńców. Wkrótce makowe ciasto zastąpiono marcepanem, z którego początkowo przygotowywano barokowe figurki i inne dekoracje, zdobiące placki weselne. W XVIII wieku i kołacz, i ciasto marcepanowe zastąpiono tortem, spopularyzowanym przez Bonę Sforzę i Zygmunta Starego.

Dzięki królowi i jego żonie w XVII wieku zrodził się zawód “tortarza” – kucharza, którego specjalnością było wypiekanie tortów. Pierwsze z nich były plackami z masą migdałową, zdobione herbami i monogramami. Przygotowywano je na specjalne okazje, a zajadała się nimi głównie szlachta. Dziś torty królują na każdym weselu i tak jak dawniej bez kołacza, tak współcześnie bez nich, nie może odbyć się żadna ceremonia zaślubin.

Tort stanowi gwóźdź programu każdej, weselnej uroczystości. Do dziś jednak zdarzają się pary, które nie przywiązują uwagi do jego wyglądu. Goście weselni, natomiast z wytchnieniem czekają na tę wyjątkową chwilę, w której państwo młodzi podzielą się z nimi słodką niespodzianką. Tort powinien być zatem kusić smakiem i wyglądem – być zwieńczeniem wszystkich przygotowań.

Tort weselny

Jak wygląda idealny tort weselny? Powinien spełniać kilka kryteriów. Jednym z głównych jest wygląd i smak, celujące w gusta Państwa Młodych. Narzeczeni mogą wybrać tradycyjne rozwiązanie, czyli tort składający się z piramidy krążków z figurkami nowożeńców, umiejscowionymi na czubku deseru lub niestandardowe propozycje. Talent współczesnych cukierników pozwala na wszelakie kombinacje, których celem jest usatysfakcjonowanie klienteli. Wzór możecie wybrać sami lub skorzystać z porady specjalisty. Współczesne zakłady cukiernicze dysponują autorskimi katalogami, wypełnionymi po brzegi najbardziej ekstrawaganckimi pomysłami.

Jednym z najważniejszych elementów każdego tortu jest figurka, która stanowi jego centrum. Wybór odpowiedniej nie powinien zabrać dużo czasu. W ofercie znajdziecie ozdoby imitujące nowożeńców, dwa całujące się gołębie lub złączone serca. O jej wielkości decyduje rozmiar tortu, tzn., że im tort jest większy, tym większa powinna być przedstawiana na nim figurka. Współczesne dekoracje tortu są zabawne i unikatowe, stają się nie tylko jednym z rekwizytów ceremonii weselnej, ale i pamiątką na całe życie, której można używać do świętowania kolejnych rocznic ślubu.

Państwo młodzi powinni zachować umiar przy doborze odpowiedniego smaku tortu. Najpopularniejsze są ciasta o smaku waniliowym, śmietankowym, czekoladowym i truskawkowym, nierzadko ozdabiane owocami i bakaliami. Weselny placek powinien spełniać gusta większości, dlatego cukiernicy odradzają zamawianie ciast z mdławych mas i nadmiarem dodatków, a proponują uniwersalne rozwiązania. Równie ważny, jak smak jest wygląd naszego tortu. W cukierni możemy zamówić torty o różnych kształtach i rozmiarach – jednopiętrowe lub trzypiętrowe, kwadratowe i okrągłe. To jaką decyzję podejmiemy zależy od naszych indywidualnych gustów i ilości uczestników organizowanej przez nas uroczystości. Tort na weselu to prawdziwe zjawisko, dlatego należy zadbać o jego „wizerunek” i wrażenia estetyczne zgromadzonych gości. Wszelkie szaleństwa są mile widziane, bo zaproszeni uwielbiają być zaskakiwani. Cukiernie natomiast prześcigają się w wymyślaniu coraz to nowych wzorów, by zadowolić klientów. Współczesne torty ozdabia się, nie tylko wspomnianymi figurkami, ale różnymi, innymi dekoracjami. Na brzegach kremowego deseru znajdują się kryształki, muszelki czy żywe kwiaty, a nawet fajerwerki, które iskrzą wokół tortu. Styliści radzą, by kolor tortu korespondował z barwą sukni panny młodej, jak i z pozostałymi dekoracjami, znajdującymi się w restauracji. Najmodniejsze odcienie to masy w kolorach brudnego różu, beżu, cappuccino i złamanej bieli.

Figurka państwa młodych (topping) na tort weselny

Krojenie tortu rozpoczyna Pan Młody i podaje pierwszy kawałek swojej żonie. Do niedawna to nowożeńcy kroili uroczyste ciasto, dziś przekazuje się ten obowiązek obsługującym salę kelnerom. Kawałkami tortu nowożeńcy powinni dzielić się z zaproszonymi tuż po głównym posiłku. Jakie korzyści płyną z podawania deseru popołudniu? Goście, kończąc jeść siedzą jeszcze przy stołach, co sprawia, że każdy z nich dostanie obiecaną porcję słodkości. Poza tym zjedzą ją z przyjemnością, bo o tej porze ma się jeszcze ochotę na kawałek tortu. To również świetna okazja, by móc go wszystkim pokazać i przy akompaniamencie muzyki czy świateł zrobić kilka zdjęć. Goście wyglądają wtedy na wypoczętych i szczęśliwych, co znajduje odzwierciedlenie na oglądanych po uroczystości fotografiach. Północ powinno rezerwować się dla innych atrakcji, takich jak oczepiny czy konkursy im towarzyszące. I choć na wielu weselach dzielenie tortem przypada na kilka minut przed dwunastą, to warto zmieniać stereotypy i kierować się zdrowym rozsądkiem w planowaniu ceremonii zaślubin.

Kiedy już wspólnie zdecydujecie, jak powinien wyglądać Wasz tort, to pozostaje jedynie wybór cukiernika. Każde większe miasto może poszczycić się renomowanej klasy zakładami, w których powstają prawdziwe dzieła sztuki. Zastanówcie się zatem, ile pieniędzy chcecie przeznaczyć na jego wykonanie i z wstępnymi ustaleniami wybierzcie się do wybranych przez Was firm. Zapytajcie właścicieli o ceny tortów i porównajcie ich oferty z innymi. Przeważnie jednostką wyceny jest kilogram, ale warto zapytać ile będziecie musieli zapłacić za dekoracje i czy dowóz jest wliczony w  cenę.

Wielu doświadczonych cukierników umożliwia degustacje swoich wyrobów. Dzięki niej łatwiej podejmiecie decyzję i będziecie w stanie ocenić możliwości kulinarne Waszego dostawcy. Każda cukiernia posiada własne receptury, dlatego zanim złożycie zamówienie przekonajcie się jak będzie smakował Wasz przyszły tort.

Zamówienie należy złożyć z wyprzedzeniem. Wielu cukierników potrzebuje czasu, by przygotować dla nas weselne ciasto. Dotyczy to w szczególności indywidualnych i skomplikowanych wzorów, dlatego już na dwa miesiące przed ceremonią powinniśmy pomyśleć o wizycie w cukierni.

Nic też dziwnego, że panie na kilka tygodni przed ślubem decydują się na serię zabiegów, które mają pomóc w przywróceniu odpowiedniej kondycji ich cery. Kontaktują się z kosmetyczką, a niejednokrotnie z dermatologiem, aby uzyskać jak najwięcej informacji na temat sposobu leczenia typowych dolegliwości. Przyszłe mężatki zapisują się na siłownię, biorą udział w zajęciach fitness lub wykupują karnet na basen, żeby przywrócić dawny blask swojej sylwetce. Okazuje się bowiem, że przy odrobinie wysiłku i dobrej woli można zlikwidować niepotrzebny tłuszcz na biodrach czy talii.

Zabiegi kosmetyczne i ćwiczenia odchudzające biją rekordy popularności u przyszłych panien młodych, które zrobią wszystko, by wyglądać wyjątkowo.

Nie każda z nas może poszczycić się wyglądem przypominającym modelki z wybiegu. Wiele kobiet  cierpi z powodu nadmiaru kilogramów lub narzeka na niedoskonałości skóry. Niestety, podobnych dolegliwości nie możemy usunąć w jeden dzień. Aby zbędne centymetry zniknęły, a cera stała się pełna blasku, musimy zadbać o kondycję fizyczną na wiele miesięcy przed ślubem.

Jak powinien wyglądać harmonogram zajęć? Kiedy rozpocząć trening Waszego ducha i ciała? W związku z piętrzącymi się pytaniami przygotowaliśmy odpowiedź w postaci „kalendarza panny młodej”, dzięki któremu szybciej i łatwiej podejmiecie decyzję o tym, z jakich usług skorzystać i kiedy wybrać się na wizytę do specjalisty.

KALENDARIUM:

6 miesięcy przed ślubem:

-zapisz się na relaksacyjne zajęcie z jogi, które pozwolą Ci zapomnieć o codziennych zmartwieniach i pomogą zmierzyć się z czekającym Cię wyzwaniem;

-wykup karnet na basen, siłownię lub zajęcia fitness, by poprawić kształt własnej sylwetki i zadbać o dobre samopoczucie;

-skontaktuj się z dermatologiem, jeśli Twoja cera wymaga zabiegów pielęgnacyjnych. Pamiętaj, że efektów nie osiąga się w kilka dni, a niejednokrotnie potrzeba miesięcy, by skóra twarzy była wolna od niedoskonałości;

-wybierz się do dietetyka, który pomoże Ci w skomponowaniu nowego jadłospisu. Jedzenie wpływa na nasz nastrój i wygląd zewnętrzny.

3 miesiące przed ślubem:

-skorzystaj z zabiegu oczyszczającego w salonie kosmetycznym;

-umów się na pierwszą wizytę do stylisty ślubnego, który na kilka tygodni przed ceremonią powinien wybrać odpowiednią farbę koloryzującą dla Twoich włosów;

-umów się na wizytę do wizażystki i stylisty. Próba generalna pomoże ocenić jakość wykonanego makijażu i fryzury. Warto, by w tym samym dniu dokonać przymiarki sukni. Dzięki temu zabiegowi będziesz miała pewność, że trzy elementy współgrają ze sobą, tworząc idealną kompozycję;

miesiąc przed ślubem:

-proponujemy ostatnią w „tym czasie” wizytę u kosmetyczki;

-skontaktuj się z fryzjerem w celu wyboru dodatków ozdabiających włosy, takich jak cekiny, brylanciki czy kwiaty. Możesz skontaktować się także z florystką, która stworzy bukiet harmonizujący ze strojem i pozostałymi elementami.

tydzień przed ślubem:

-jeśli marzysz o przedłużonych paznokciach zdecyduj się na zabieg na kilka dni przed ceremonią. To rada szczególnie dla pań, które nigdy wcześniej nie ozdabiały w ten sposób swoich dłoni. W czasie dwóch, trzech dni można przyzwyczaić się do niecodziennej długości paznokci lub z niej zrezygnować;

-zadbaj o wygląd swoich brwi, korzystając z zabiegu u kosmetyczki. Doświadczona specjalistka pomoże zadbać o ich idealny kształt i kolor, podkreślając tym samym charakter naszej twarzy;

-u kosmetyczki możesz również skorzystać z zabiegów: pedicure, depilacji, nawilżania ciała i solarium, które pozwolą Ci zdobyć pewność siebie i podnieść samoocenę;

-na siedem dni przed ślubem warto odświeżyć kolor włosów, by w trakcie ceremonii nie wyglądać sztucznie.

dzień przed ślubem:

-odpręż się i zrelaksuj;

-wybierz się na zabieg nawilżający, który przygotuje Twoje ciało do profesjonalnego makijażu i pozwoli mu w dobrej kondycji wytrwać dzień i noc pełne wrażeń;

-umów się z koleżanką do Twojej ulubionej kawiarni i zamów duży kubek kawy lub pucharek ulubionych lodów, które poprawiają samopoczucie;

w dniu ślubu:

-zjedz pożywne śniadanie;

-wybierz się na jogging, który przywróci odpowiednie krążenie Twojemu organizmowi i wpłynie na pozytywnie na pracę mózgu;

-posłuchaj ulubionej muzyki i oddaj się kilkuminutowemu szaleństwu, które pozwoli rozluźnić mięśnie i zapomnieć o stresie.

Mamy nadzieję, że tych kilka rad pomoże Wam odpowiednio przygotować się do ceremonii i uniknąć niepotrzebnych zmartwień.

Przygotowania przygotowaniami, a nie napisaliśmy jeszcze o tym jak powinien wyglądać makijaż ślubny i w jaki sposób uwydatnia się nasze walory, korygując jednocześnie niedoskonałości twarzy. Poniżej zamieszczamy kilka cennych uwag, o których warto pamiętać, decydując się na wizytę u wizażystki.

Makijaż ślubny – bez względu na nasze zdolności – powinna wykonać profesjonalistka. Nie ulega wątpliwości, że każda z nas potrafi umalować się, wychodząc do pracy czy przyjęcie u znajomych, a mimo wszystko lepie zlecić to zadania wizażystce. Dlaczego?

Osoba zajmująca się wykonywaniem makijażu posiada w swoim studio profesjonalne kosmetyki, które charakteryzuje wysoka jakość, a przy tym trwałość, co staje się szczególnie ważne w dniu ślubu. Makijaż bowiem powinien otrzymywać się na naszych twarzach nawet przez kilkanaście godzin, zachowując swą lekkość i delikatność.

Czy jest ustalone kryterium doboru wizażystek? Nie ma jednej metody, w myśl której powinniśmy poszukiwać specjalistki. Istotne, by osoba przez nas wybrana chciała wykonać makijaż próbny. Ten pozwoli ocenić jej umiejętności i wybrać tę wizażystkę, która potrafi spełniać indywidualne oczekiwania klientów. Profesjonalistka powinna podjąć się każdego wyzwania, a jednocześnie uprzedzić zainteresowaną o konsekwencjach jej wyboru.

Makijaż oczu podobnie jak sukienka i fryzura przykuwa uwagę zgromadzonych gości. Przyjęto, by dobierać jasne i subtelne kolory, a rezygnować z ciemnych barw, czarnej kredki czy  eyelinera, które są zbyt agresywne i niepraktyczne. Wystarczy sobie wyobrazić pannę młodą, która wzruszona, wyciera oczy chusteczką, zakreślając ciemne kreski na swojej twarzy. Wizażystka powinna zatem zdecydować się na cienie połyskujące, perłowe lub matowe w odcieniach pasujących do Twojego bukietu i rodzaju fryzury.

Usta można powiększyć poprzez użycie konturówki w kolorze odpowiadającym szmince lub błyszczykowi. Jeśli masz zbyt małe i wąskie wargi, to obrysuj je po zewnętrznej krawędzi. Duże i wypukłe zaś po jej wewnętrznej krawędzi. Najlepszy efekt uzyskuje się, stosując odpowiedni pędzelek.

Kiedy Twoje usta i oczy będą już pomalowane warto podkreślić rysy twarzy odrobiną róży lub specjalnego fixatora. Róż powinien być nakładany wzdłuż kości policzkowych, ale z umiarem, by nie dawał on efektu rumieńców.

Pamiętajmy, że ślub to wielkie wydarzenie, a my odgrywamy w nim jedną z najważniejszych ról, więc musimy wyglądać zjawiskowo.

Po złożonej przysiędze

Para młoda wychodząca z Kościoła musi uważać pod nogi i nie potykać się, jeśli chce uniknąć przyszłego nieszczęścia. Zgromadzeni przed bramą goście powinni trzymać w dłoniach ryż i obsypać nim państwa młodych, by zapewnić im wiele radości w przyszłym życiu, a także zdrowe potomstwo. Młodzi natomiast winni uzbierać jak najwięcej złotych monet rzucanych im pod nogi, co jest wróżbą stabilności finansowej w małżeństwie.

Państwo młodzi obsypywani ryżem zaraz po wyjściu z ceremonii zaslubin

Pamiętajmy też, że pierwszą osobą, która będzie składała życzenia nowożeńcom powinien być mężczyzna. Dobrze, by wśród gości znalazła się obca osoba. Jej obecność zwiastuje szczęśliwe małżeństwo.

Strój

Stary przesąd głosi, że strój panny młodej w dniu ślubu powinien być wzbogacony o:

-coś pożyczonego, co ma symbolizować przychylność rodziny pana młodego;

-coś starego, czyli symbol wsparcia ze strony rodziny i bliskich przyjaciół;

-coś nowego, co wiąże się z dostatkiem w małżeństwie;

-coś niebieskiego, przedmiot ten miałby zapewnić wierność przyszłego współmałżonka;

-coś białego, co symbolizuje czystość i niewinność.

O wyborze sukni ślubnej powinna współdecydować matka lub przyjaciółka przyszłej panny młodej. Ta natomiast nie powinna jej przymierzać dla zabawy. Strój można włożyć w trakcie przymiarki, a następnie w dniu zaślubin. Pan młody nie może oglądać swojej wybranki w sukni aż do czasu ceremonii. Stroju należącego do przyszłej mężatki nie powinny nakładać jej młodsze siostry czy kuzynki. Fortuna bywa przewrotna, a taka decyzja może zwiastować staropanieństwo. Ponadto panna młoda nie może sama szyć swojej sukni, a także przeglądać się w lustrze w pełnym stroju. Nie należy też zszywać podartego ubrania. Lepiej je spiąć agrafką lub szpilkami, by uniknąć łez i przyszłego nieszczęścia.

Do niedawna panie decydowały się wyłącznie na białe suknie, które nota bene pojawiły się dopiero w ubiegłym stuleciu. Modę na biel rozpropagowała brytyjska królowa Wiktoria, czyniąc kolor symbolem dziewictwa i czystości. Suknia w tym odcieniu miała również za zadanie odpędzać złe duchy. Nasze prababki szły do ołtarza w najlepszych kreacjach, nie zwracając uwagi na ich kolor. Wówczas zakazany był tylko zielony, który zgodnie z treścią obowiązującego zabobonu miał przynosić nieszczęście.

Buty, jakie będzie miała na sobie panna młoda powinny zakrywać jej pięty i palce. Pozostałe dodatki nie mogą być wykonane z prawdziwych pereł. Te bowiem stały się symbolem nieszczęścia. Świeżo upieczony mąż po wyjściu z kościoła powinien włożyć do buta swojej małżonki złoty pieniążek. Dzięki temu zapewni im dostatnie i długie życie. Natomiast w kieszeni garnituru pana młodego powinna znajdować się „większa waluta”, gwarantująca im stabilność finansową.

Matki państwa młodych ubierają w dniu ich ślubu stroje jednoczęściowe, a ojcowie wytworne garnitury lub fraki.

Tradycja związana z welonem sięga swymi początkami starożytnego Rzymu. Wierzono wówczas, że kawałek materiału zasłaniającego twarz panny młodej odpędza złe moce. Welon był przekazywany kolejnym żeńskim pokoleniom i miał symbolizować czystość i niewinność jego właścicielki. Im był dłuższy, tym lepsze miało być przyszłe życie nowożeńców.

W bukiecie ślubnym nie powinny znaleźć się bratki i krokusy, które są oznaką braku wiary w miłość współpartnera, a także narcyzy będące oznaką próżności i samouwielbienia. Najlepszymi kwiatami do wiązanki są: hiacynty, symbolizujące przywiązanie, róże oznaczające wieczną miłość czy chabry – idealne dla wstydliwych i skromnych par.

Wesele

Tradycyjny chleb z solą, którymi wg. tradycji państwo młodzi witani są przez swoich rodziców.

Jedną z pierwszych czynności, jakie wykonuje pan młody przed wejściem na salę weselną jest przeniesienie swojej partnerki przez próg domu, w którym odbędzie się zabawa. W ten sposób zapewni jej lekkie i spokojne życie. Ona natomiast uniknie ewentualnego nieszczęścia sprowadzonego na siebie bądź swoją rodzinę.

Państwo młodzi witani są – zgodnie z tradycją – chlebem i solą. Pannie młodej zadaje się pytanie o to, czy woli chleb czy sól Pana młodego, a ona zgodnie z formułą odpowiada: “Chleb, sól i Pana Młodego, żeby pracował na niego”.

Nowożeńcy prócz chleba i soli dostają dwa kieliszki. Jeden jest wypełniony wodą, a drugi wódką. Wedle przesądu dominować w małżeństwie będzie ta osoba, która sięgnie po alkohol. Para młoda po toaście wzniesionym za jej pomyślność powinna wypić zawartość trzymanego w dłoni kieliszka i wyrzucić go za siebie. Jeśli naczynie rozbije się na oczach świadków, to bohaterów ceremonii czeka długi i udany żywot.

Do młodej pary należy obowiązek odtańczenia pierwszego tańca. Nowożeńcom nie powinny plątać się nogi, gdyż może to oznaczać, że przez całe życie będą iść nierównym krokiem.

Wzajemne karmienie się pierwszymi kawałkami tortu weselnego przez parę młodą.

W trakcie krojenia tortu przez państwa młodych na sali muszą znajdować się wszyscy goście. Nowożeńcy pierwsze dwa kawałki zostawiają dla siebie, a resztą obdzielają zgromadzone rodziny i przyjaciół.

Popularnym na całym świecie zwyczajem jest wyrzucanie muchy przez pana młodego i welonu przez pannę młodą w trakcie oczepin. Para, która złapie atrybuty weselne, jako pierwsza wyjdzie za mąż.

Liczba przesądów i zabobonów jest niezliczona. Jedne z nich przynoszą szczęście, a inne wróżą pecha. Zwyczaje weselne różnią się między sobą, a o ich ostatecznym kształcie decyduje zakorzeniona w kulturze tradycja. Obecnie coraz mniej uwagi przywiązuje się do prastarych porzekadeł i ludowych prawd. Ceremonia zaślubin jest unowocześniona i ma spełniać oczekiwania jej organizatorów. Młodzi rezygnują z elementów dawnych obrzędów i skłaniają się ku uniwersalnym pierwiastkom. O rytuałach odprawianych przez naszych przodków nie chcemy pamiętać, a szkoda, bo te skrywają w sobie wiele magii, która stanowi niezbędnik każdego ślubu.

Czytaj część 1 artykułu “Przesądy ślubne”

Zacznijmy od początku. Zmówinami, Swadźbą czy Dziewosłębami określano wizytę pana młodego w domu swojej przyszłej małżonki. Dawniej bowiem małżeństwa były swego rodzaju umową zawieraną pomiędzy rodzinami. Doborem obojga zajmował się swat, czyli pośrednik i agent, który przeprowadzał wywiad z rodzicami panny młodej i sprawdzał, czy ta jest godna swojego przyszłego męża. Przybywał do nich zwykle z krewnymi pana młodego. Nie była to jednak oficjalna wizyta, a „niby” śledztwo, bo goście zjawiali się w domu dziewczęcia pod pretekstem kupna ziemi czy poszukiwania zaginionego zwierzęcia. Dzięki temu zgromadzeni mieli okazję obejrzeć dom i poznać gospodarzy, a także powziąć ostateczną decyzję. Jeśli po oględzinach krewni nie zmienili zdania, wówczas prosili rodziców wybranki o rękę dla ich syna. Opinia przyszłej żony nie miała żadnego wpływu na przebieg rozmowy, a o jej zgodę pytano tylko dla formalności.

Zmówinami czy zrękowinami nazywano ówczesne zaręczyny. W Polsce stanowiły one element najdawniejszych zwyczajów weselnych, w trakcie których młodzi składali sobie przysięgę. Ceremonia odbywała się w towarzystwie świadków i polegała na podaniu sobie rąk przez przyszłych małżonków i wpłaceniu tzw. vadium, czyli opłaty zaręczynowej. Jak wyglądał przebieg uroczystości? Według ustalonej tradycji, nakazującej staroście trzykrotne oprowadzenie młodych wokół stołu. Na nim znajdowały się bochen chleba i kukiełka, odgrywające symboliczną rolę podczas zrękowin. Narzeczeni mieli obowiązek podać sobie ręce na chlebie, które starosta związywał chustką, pytając krewnych dziewczyny: „Z wolą czy z niewolą związana?”. Oni odpowiadali: „Z wolą”, co dawało przyzwolenie do rozwiązania ich rąk i podzielenia pomiędzy nich pajdy chleba. Przyszli młodzi brali dla siebie po kawałku, a resztę przekazywali zgromadzonym. Potem dochodziło do wymiany wianków, pierścieni i prezentów. Ona dawała mu własnoręcznie szytą koszulę lub przygotowaną na tę okazję chustkę, a on obdarowywał ją trzewikami lub przetyczką do kądzieli. Buty dziewczyna rzucała w drzwi, co oznaczało, że jest gotowa opuścić rodzinny dom.

Pierwotnie narzeczeństwo było synonimem zaślubin i dopiero z czasem zaczęto je zawierać w kościele. Wówczas zrodziła się tradycja organizacji wesela i urządzania przyszłego gniazdka dla młodych.

Wieczór dziewiczy, Wieńczyny i Rózgowiny, to nic innego jak współczesny wieczór panieński. Był to ostatni wieczór, jaki przyszła panna młoda spędzała wraz z druhnami i starościnami w rodzinnym domu. W tym szczególnym dniu starościny zajmowały się pieczeniem ciast, a druhny wiły wianek dla przyszłej mężatki i ozdoby głowy dla siebie. One zajmowały się także przybraniem rózgi weselnej, czyli jednego z najważniejszych rekwizytów weselnych. Do gałązki dołączały orzechy, jabłka, a także wstążki i piórka. Ozdoba miała symbolizować godność i dostojeństwo. W trakcie uroczystości obdarowywano nią starostę weselnego.

Rozpleciny to zwyczaj popularny w XIX wieku, który polegał na rozczesaniu warkocza przyszłej mężatki. Zajmował się tym starosta lub drużba, a jego gest był równoznaczny ze zgodą panny młodej na zawarcie małżeństwa, a co za tym idzie utratę dziewictwa i wspólne pożycie.

Zarówno wieczór panieński jak i wieczór kawalerski był wyrazem zgody na rezygnację z dotychczasowego trybu życia i chęć wstąpienia w związek małżeński przez narzeczonych.

Niestety wiele z dawnych obrzędów i przesądów straciło na znaczeniu, a dziś są one znane tylko garstce specjalistów. Które z nich przetrwały i co oznaczają? Na te pytania postaram się odpowiedzieć w niniejszym artykule.

Data zaślubin

R - jak Ratunkuuu, ja chcę w maju albo lipcu ?

Wedle obiegowych opinii i rad naszych babek ślub nie powinien odbywać się w miesiącu, który w swojej nazwie nie posiada litery „R”. Maj i listopad to najgorszy czas na składanie przysięgi małżeńskiej. Pierwszy bowiem należy do zakochanych, a drugi do umarłych. Ożenek w czasie Wielkiego Postu i Adwentu również nie wróży najlepiej. Najszczęśliwsze są w tym wypadku: marzec, czerwiec, grudzień czy sierpień, zwiastujące trwałość i harmonię w małżeństwie.

Wybór miesiąca mamy już za sobą, a co z symboliką dni tygodnia? Jeśli ożenimy się w poniedziałek do końca życia będziemy cieszyć się dobrym zdrowiem. Ślub we wtorek wróży bogactwo, a w czwartek straty. Piątek to same cierpienia, a środa największe szczęście. Sobota natomiast jest odzwierciedleniem starego powiedzenia: „na dwoje babka wróżyła”.

Tradycja mówi, że najlepszy czas na ożenek to karnawał, święta Bożego Narodzenia i Wielkanocy, które kryją w sobie magiczną moc. Szczególnie odradzany jest termin 1 kwietnia, czyli Prima Aprilis. Ślub powinien odbywać się o pełnych godzinach, gdyż to one są synonimem szczęścia.

Pogoda

Symbolika związana z pogodą jest mniej przewrotna i w przeciwieństwie do dni tygodnia i określonych miesięcy nie przyniesie nam pecha. Nie martwmy się zatem chmurami na niebie i jego szarą barwą. Deszcz bowiem jest oznaką bogactwa i urodzaju. Burza z następującą po nią tęcza ma zwiastować szczęście, a słońce jest synonimem radości i pogody ducha. Nawet płatki śniegu spadające z góry nie powinny martwić młodych. W końcu aniołowie nie szczędzą im swego cennego, białego puchu.

Kościół

Wybór miejsca, w którym odbędzie się ślub od lat spędza sen z powiek państwu młodym. Dawny przesąd powinien oszczędzić Wam zmartwień. Przysięga małżeńska-jak mówi tradycja- powinna być złożona w kościele, w którym panna młoda dostąpiła sakramentu chrztu.

Dziewczę prowadzone do ołtarza powinno baczyć pod nogi, by się nie potknąć. Stary przesąd głosi, że potknięcie przyszłej małżonki w kościele zwiastuje jej potykanie w nadchodzącym życiu. Narzeczona powinna się nieustannie uśmiechać, by jej związek był szczęśliwy i radosny. Wolno jej płakać, ale nie powinna się obracać i rozglądać, gdyż może to oznaczać odwrót od przyszłego męża.

Duże znaczenie nadaje się świecom znajdującym się przy ołtarzu. Jeśli ich płomień jest jasny, to związek będzie udany. Migocące lu kopcące gromnice oznaczają życie pełne problemów, a ich zgaśniecie wróży rychłe rozstanie.

Ceremonia

Najpopularniejszy zabobon związany z przysięgą małżeńską głosi, że młodym nie mogą upaść obrączki. Jeśli jednak miałoby tak się stać, to żadne z nich nie może ich podnieść. Aby odwrócić zły czar powinien je podać ksiądz bądź ministrant.

Role w przyszłym związku małżeńskim wyznacza położenie dłoni, które przewiązywane są stułą. W zależności od tego czyja ręka znajdzie się na górze, ten będzie rządził w związku. Dotyczy to także wstawania z klęczek. Jeśli pierwsza podniesie się kobieta, to oznacza, że będzie ona trzymała męża pod pantoflem.

Jeśli włożymy naszemu parterowi obrączkę na środkowy palec, to spodziewajmy się – wedle odwiecznych przesądów- że ten może nas zdradzić. Pamiętajmy też, by nie zdejmować małżeńskich pierścieni przez cały czas trwania związku. Niezastosowanie się do tej rady może przynieść parze nieszczęście. Podobnie ich zgubienie, które ma oznaczać utratę partnera.

Rada dla panów: jeśli chcecie dominować, nałóżcie swym wybrankom obrączkę aż po nasadę palca i pocałujcie je czule, by już do końca życia cieszyć się szczęściem.

Części druga wkrotce …

6. Czy zdjęcia otrzymamy w formie plików na płycie CD czy w formie odbitek ?

– Jeśli otrzymujamy tylko odbitki bez odpowiadającyh im plików to wówczas domówienie dodatkowych zdjęć dla rodziny i znajomych może być dosyć kosztowne. Należy zwrócić uwagę na zapisy w umowie przed jej podpisaniem i uzgodnić format oraz ilość odbitek jakie są zawarte w cenie wybranego przez nas pakietu. Czasami warto wykupić opcję dzięki której otrzymamy ustaloną ilość zdjęć na płycie CD w formie plików JPG (najczęściej spotykane), będziemy mogli póżniej zamówić w dowolnie przez nas wybranym labie odbitki dla najbliższych po korzystnych cenach. Pamiętajmy jednak o tym że lab foto jest labowi nierówny i ten z którego korzysta nasz fotograf może drukować odbitki totalnie odbiegające jakością (raczej na plus) od np. zdjęć zamawianych w popularnych labach internetowych. Najlepszą zatem opcją wydaje się zamówienie określonej liczby odbitek u naszego fotografa przy jednoczesnej opcji otrzymania wszystkich zdjęć na płycie CD.

7. Po jakim czasie będziemy mogli zobaczyć pierwsze zdjęcia ?

– Warto się upewnić, że nie będziemy czekali na zdjęcia przez kolejne pól roku od wesela. Profesjonalny fotograf powinien pokazać nam pierwsze (niekoniecznie jeszcze wszystkie) zdjęcia około 3 tygodni po weselu. Przy czym terminy te mogą ulec wydłużeniu w szczycie sezonu weselnego (wiosna-lato-wczesna jesień), oraz skróceniu jeśli nasze wesele jest w środku zimy. Możemy też zawsze poprosić o to aby termin przedstawienia nam pierwszych fotografii zawrzeć w pisemnej umowie, wówczas w przypadku kiedy nie możemy się doczekać naszych zdjęć a mineły już np. ponad 3 miesiące powinniśmy zażadać zwrotu części opłaty, lub np. dodatkowych odbitek gratis.

8. Jak długo będziemy czekać na album/fotoksiążkę ?

– W przeciwieństwie do samych zdjęć, albumy i coraz popularniejsze ostatnio fotoksiążki są drukowane przez firmy zewnętrzne i tutaj fotograf może mieć niewielki wpływ na to jak długo trwa przygotowanie do druku, sam druk i dostawa (często nawet z zagranicy). O ile druk fotoksiążki może trwać około tygodnia do 2 tygodnii plus dostawa, to już np. reczne wykonynie albumu w skórzanej oprawie potrafi czasami zająć miesiąć lub dwa (wszystko także zależy od tego czy jest to sezon ślubny, czy też nie), gdyż moce przerobowe firm ręcznie produkujących albumy są często ograniczone. Powinniśmy także zdecydować już na wstępie czy dobór zdjęć do albumu lub fotoksiążki zlecimy fotografowi czy tez dokonamy go samemu, co w tej drugim przypadku może wydłuzyć czas oczekiwania o kolejne tygodnie.

9. Co Pan/i zrobi gdy w dniu naszego ślubu będzie padało (deszcz/śnieg) ?

– Profesjonalista powinien być przygotowany na każdą ewentualność, ale zawsze warto się upewnić. Jeśli już podpisaliśmy umowę możemy umówić się na spotkanie tam gdzie będzie miała miejsce nasza ceremonia lub ewentualny plener, aby przedyskutować plan awaryjny np. na wypadek deszczu, śniegu lub burzy. Gdy jest to np. ogród botaniczny lub skansen warto znaleźć miejsca gdzie schronimy się przed deszczem i takie które pozwolą nam ten deszcz wykorzystać do nastrojowej fotografii. Upewnijmy się także ze nasz fotograf dysponuje sprzętem który jest w minimalnym stopniu odporny na warunki atmosferyczne, co pozwoli nam na bardziej kreatywne ujecia w strugach deszczu bez obawy o to że aparat nagle odmówi posłuszeństwa. Na wszelki wypadek warto też mieć w bagazniku samochodu kilka parasolek, postarajmy się także aby były one w miarę jednolite (czarne, białe czy też ciemny granat) i bez dużych mocno rzucających się w oczy napisów reklamowych.

10. Co chciałby Pan/i zjeść w czasie wesela ?

– Tak, jes to to o tyle ważne pytanie że pracując nieraz przez 8-10 godzin dobrze jest wiedzieć czy fotograf może liczyć na  małe conieco. Gdy nasze wesele odbywa się w restauracji nie powinno być problemu aby domówić extra danie dla fotografa. Powinniśmy się także spytać o ewentualne preferencje kulinarne, gdyż może się okazać że nasz fotograf jest wegetarianinem lub ma alergie np. na orzechy.

Część 1 artykułu

Część 3 wkrótce …

1. Jak długo zajmuje się Pan/i fotografią ślubną ?

– Pytanie na ‘dzień dobry’, może pomóc nam rozeznać się w tym czy mamy do czynienia ze starym wyjadaczem weselnym, czy też nasz kandydat to nowicjusz z trzema weselami na koncie. Fotografia weselna różni się tym od np. fotografii portretowej, że praktycznie nie mamy możliwości powtórzenia pewnych ujęć, momentów i emocji towarzyszących nam tego dnia. W przypadku nieudanej sesji portretowej zawsze możemy umówić się na inny termin, ślubu nie powtórzymy, więc jeśli tylko budżet nam na to pozwala zainwestujmy w prawdziwego profesjonalistę. Każdy ślub i każde wesele są inne, dlatego doświadczonemu fotografowi z kilkuletnim stażem na pewno łatwiej będzie poradzić sobie w trudnych czy nieprzewidywalnych sytuacjach takich jak zła pogoda, słabe czy też mieszane oświetlenie w kościele lub urzędzie. Natomiast jeśli mamy ograniczone zasoby finansowe możemy zainteresować się ofertami osób, które dopiero starają się wejść w poczet fotografów ś›lubnych. Jest wielu utalentowanych młodych fotografów którzy podejmą się tego zadania za ułamek ceny której zażąda od nas profesjonalista, z tym że wówczas musimy liczyć się z pewnymi ograniczeniami np. sprzętowymi (większość amatorów czy też półprofesjonalistów nie dysponuje tak dobrym sprzętem jak zawodowi fotografowie), czy też sytuacyjnymi gdzie młody adept fotografii ślubnej może niepodołać stresowi czy odpowiedzialności, lub też brak mu odpowiedniego doświadczenia i wiedzy aby znaleźć się w odpowiednim czasie i w odpowiednim miejscu np. podczas najbardziej istotnych momentów naszej ceremonii.

2. Czy to Pan/i będzie fotografem na naszym weselu ?

– Nie jest to czasami wcale takie oczywiste, gdyż wiele firm i studiów foto zajmujących się fotografią ślubną zatrudnia często kilku fotografów. Jest to istotne, gdyż na spotkaniu możemy rozmawiać z doświadczonym fotografem natomiast na naszym weselu pojawi się totalny nowicjusz, który nie będzie wiedział „Co? Jak ? I gdzie ?”.  Ważne także aby osoba z którą umawiamy się na obsługę fotograficzną naszego ślubu i wesela odpowiadała nam samym pod względem swojego zachowania, manier, sposobu bycia czy też mówienia, gdyż nie chcielibyśmy chyba mieć na swoim weselu nawet najlepszego fotografa pod słońcem jeśli będzie on nas cały czas stresował czy też drażnił swoim zachowaniem, lub też np. wyglądem. Dlatego warto wybrać fotografa z którym będziemy mieli dobry kontakt i który będzie na nas pozytywnie oddziaływał w dniu ślubu.

3. Czy moglibyśmy zobaczyć kompletny materiał fotograficzny z jednego lub kilku wesel ?

– Tworząc swoją stronę www, czy też przykładowy album reklamowy praktycznie każdy fotograf wybierze do nich tylko swoje najlepsze zdjęcia z kilku czy wręcz nawet kilkunastu uroczystości. Dlatego warto poprosić o zaprezentowanie kompletnego setu fotografii tylko z jednego wesela. Powinniśmy być wówczas w stanie dostrzec także słabe strony kandydata na fotografa na naszym ślubie. Jeśli nasz ślub ma się odbyć np. późną jesienią czy też zimą warto poprosić o przykłady z wesel fotografowanych o tej samej porze roku, gdyż tzw. ‘światło zastane’ o godzinie 15 będzie całkiem inne w czerwcu a inne w styczniu. Czy to biała zima czy też złota polska jesień ma swoją specyfikę i urok, dlatego warto sprawdzić czy danemu fotografowi udaje się uchwycić tę magię konkretnej pory roku.

4. Czy wszystkie prezentowane fotografie są Pana/i autorstwa ?

– Szczególnie ważne gdy korzystamy ze studia które zatrudnia kilku fotografów. Warto upewnić się że fotografie pokazywane nam na wstępnym spotkaniu, czy też te które widzieliśmy na stronie www z portfolio i które szczególnie przypadły nam do gustu zostały zrobione przez tego samego fotografa który będzie obsługiwał nasz ślub.

5. Czy wymaga Pan/i depozytu (w jakiej wysokości?) i kiedy płatna jest pozostała kwota należności ?

– Najczęściej aby zarezerwować termin zmuszeni będziemy wpłacić depozyt w ustalonej przez fotografa kwocie (którą możemy zawsze próbować negocjować jeśli uważamy, że jest zbyt wygórowana). Depozyt może wachać się od 50zł do nawet 1000zł i więcej. Istotne jest aby wpłacając depozyt ustalić w formie pisemnej umowy wszystkie prawa i obowiązki każdej ze stron (tak pary młodej jak i fotografa), wyszczególnić wszystkie produkty które zawarte są w naszym pakiecie takie jak ilość odbitek, albumów, fotoksiążek, oraz uzgodnić ceny za dodatkowe odbitki (ważne aby sprecyzować rozmiar odbitek, tak abyśmy nie płacili np. po 50zł za 1 sztukę w formacie 9×13cm). W umowie powinny także znaleźć się zapisy o prawach do ewentualnego odwołania oraz terminie w jakim przysługuje nam pełny zwrot wpłaconych pieniędzy.

Część 2 artykułu

]]> http://www.wesello.com/przedslubneabc/fotografslubny/pytania-ktore-powinno-sie-zadac-fotografowi-slubnemu-przed-podpisaniem-umowy-czesc-1/feed/ 0 http://www.wesello.com/extradodatki/lorem-ipsum-wpis-testowy/ http://www.wesello.com/extradodatki/lorem-ipsum-wpis-testowy/#comments Sat, 15 Aug 2009 20:32:50 +0000 wesello http://www.wesello.com/?p=82

Wpis testowy, który zostanie usunięty po opublikowaniu właściwego artykułu w tej kategorii tematycznej !

This is a test post only, and it will be removed when we publish the correct article in this category !

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Etiam elementum dictum odio, quis semper sapien sagittis in. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Suspendisse sit amet tincidunt nisl. Praesent lectus metus, mollis sed adipiscing ut, dignissim vitae augue. Pellentesque et nunc massa. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per conubia nostra, per inceptos himenaeos. Quisque rhoncus lacinia ante condimentum scelerisque.